Stel dat ieder mens in zijn gehele leven één seconde meer geduld had gehad.
Eén seconde langer had nagedacht over zijn reacties, zijn keuzen, zijn uitlatingen.
Hoe anders zou de wereld dan zijn?
Waarschijnlijk zou een conflict dat nu vele slachtoffers veroorzaakt
er dan niet gekomen zijn.
Ook zouden vele huwelijken en relaties niet begonnen zijn
of op een andere manier zijn verlopen.
Zelfs de afronding zou anders zijn geweest.
Kinderen zouden anders zijn opgevoed.
Of er niet zijn geweest.
.

Eén seconde lijkt weinig,
maar er passen vele beslissingen in.
Het aantal zelfmoorden zou veel minder zijn geweest.
Zowel doordat er meer aandacht was geweest voor de wanhopige
als meer twijfel bij de uitvoerende.
Evenzo zou euthanasie minder worden gekozen,
zou politiek minder op direct resultaat of effectbejag zijn gebaseerd,
zou de natuur er beter voor staan.

.

Eén seconde van stilte,
van ingekeerdheid,
van voorkomende gedachten
kan alles wat erna gebeurt, beïnvloeden.
En omdat het om zoiets eenvoudigs als één seconde gaat,
kunnen we er meteen aan beginnen.
Eén seconde langer wachten voordat je uit ontevredenheid, boosheid of ergernis reageert,
iets aanschaft als troost,
iets kapot maakt uit vergeldingsdrift.
Eén seconde waarin je beseft hoe weinig tijd je inruimt voor een extra gedachte,
een toegevoegde ruimte,
een wijziging die anders door de altijd voortdenderende patronen onopgemerkt zou blijven.

.

Eén seconde meer tijd te geven aan wat je echt belangrijk vindt,
om te kiezen,
om terug te kijken,
om vooruit te voelen.
Eén seconde lijkt niets te zijn.
Maar tijd is wat je bedenkt,
een seconde is wat je beleeft.

.

Elke seconde meer geduld is een toegang tot een andere tijdbeleving.
En misschien krijg je de smaak te pakken.
Maak je er twee of meer seconden van.
Wie weet wat er dan niet allemaal kan gebeuren!

.

(c) Theije Twijnstra