Violeta Parra schreef het lied Gracias a la vida,
onvergetelijk vertolkt door Mercedes Sosa.

.

Het lied verhaalt over de dankbaarheid die ze voor het leven voelt.
Tegelijk is het een afscheid.
Kort erna pleegt ze zelfmoord.

.

Ook zonder deze kennis
voelt het lied als een melancholieke ode aan het bestaan
dat ondanks alle mooie dingen toch heel triest is.

.

Veel mensen beleven de diepte van het leven
als een uiteindelijke, vergankelijke en droefstemmende aangelegenheid.
Wie je liefhebt,
blijft niet altijd bij je.
Al waar je van geniet,
zal je weer achter moeten laten.
Het is een grens waar velen tegenaan lopen.
Voor hen is het beleven van deze grens de kern van de werkelijkheid.
Dit betekent dat het leven geen bevrijding kent,
maar gedoemd is om opgesloten te zijn in zijn eigen onvolmaaktheid.
Wie gelovig is, ziet via zijn geloof een uitweg.
Wie niet gelovig is
en toch een uitweg ziet,
wordt niet serieus genomen,
want op welke basis is deze bevrijdingsgedachte dan gebouwd?

.

Ik zie mezelf niet als een religieus iemand.
Ik geloof in een god noch in de onbetwistbaarheid van een heilig boek.
Ik geloof in een voortbestaan waarin mensen verblijven
die ooit op aarde leefden zoals ik nu.
Er zijn er die zich tot grote liefde en wijsheid hebben ontwikkeld.
Hen zie ik als voorbeeld.
Er zijn er die zich in grote kwaadheid en wraakzucht hebben ontwikkeld.
Hen zie ik als mensen die gesterkt moeten worden de goede weg te kiezen,
tegelijk zie ik ze ook als de uitkomst van hun keuzen.
Waar ze weigeren laat ik ze met rust.
Ik dring niet aan.

.

Dit is mijn bevrijdingswereld.
Voor mij geen idee maar een werkelijkheid
die ik vele malen echter en concreter ervaar dan de aardse waarin ik verblijf.

.

Het leven bedanken tekent de goede ziel van Violeta.
De zelfmoord uit liefdesverdriet omdat haar partner de relatie had verbroken,
zo gaat het verhaal,
maakt haar ook tot een kwetsbaar mens.
Goedheid en kwetsbaarheid zijn een fase.
Goedheid en kracht vormen eveneens een fase.
Goedheid en kwetsbaarheid horen bij de aarde.
Goedheid en kracht,
daar komt een ieder ten slotte op uit.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Helederdenken (63) De laatste grens voorbij”

  1. lia :

    Dank je wel Theije voor deze wijze en ontroerende tekst. Wat ben ik hier blij mee!