Voordat je een kind de weg in het leven kunt aanwijzen,
zul je je eigen weg moeten leren bewandelen.
Dit betekent dat je het eigene zoekt
voordat je in staat kunt zijn het oneigenlijke op te merken.

.

Veel ouders corrigeren hun kinderen
maar falen zichzelf te corrigeren.
Dit geeft frustraties bij het kind.
Waarom ik wel en jullie niet?
Waarom moet ik wel opruimen
en maken jullie er zelf een puinhoop van?
Waarom mag ik niet schreeuwen
terwijl jullie voortdurend ruzie maken,
vloeken, ontevreden zijn?

.

Een klein kind heeft nog geen analyses of strategieën tot zijn beschikking,
maar wel een extreem groot opmerkingstalent.
Al wat het opmerkt moet het ook weer verwerken.
Dit gebeurt bij de meeste kinderen in externe ontlading
via huilen, schreeuwen, onrustig gedrag.
Soms door interne ontladingen door zich af te zonderen,
of zichzelf te beschadigen.
Maar al dit is een vorm van verwerking.
Geen karakterfout maar een gevoelsleven
dat weer in evenwicht probeert te komen.

.

Opvoeden vraagt van elke ouder
dat deze eerst zelf waarmaakt
wat van het kind wordt verwacht.
Als ouders willen dat hun kind rustig is,
zullen ze eerst zelf deze rust moeten uitstralen
als een ouderwetse houtkachel.
Allebei.
En als één van de ouders niet rustig wordt,
zal de andere ouder deze niet rustige partner rustig moeten zien te krijgen.
Pas daarna kunnen ze opvoeden.
En als de ene partner niet rustig kan worden,
kan deze ook niet aan de opvoeding deelnemen,
want alles wat deze overbrengt is niets anders dan eigen onverwerktheden.

.

Kinderen vangen veel van hun ouders op.
Als enorme schalen dragen ze de vele onhebbelijkheden van hun ouders mee.
Kinderen met een gelukkige, evenwichtige jeugd
kunnen later net zo goed ontsporen
als kinderen met een ongelukkige, beladen jeugd.
Evenzo kunnen kinderen met een disharmonische jeugd
later stabiele volwassenen worden.
Opvoeden is dan ook niet naar de toekomst kijken,
deze is van het kind,
die tijd werkt zich sowieso uit, hoe dan ook.
Opvoeden is in de eerste en laatste plaats een oefening voor de ouders zelf.
Maak je waar wat je van je kinderen wilt?
Meestal is dat niet zo.
Opvoeden is daardoor vaak een tijd van een stel vreemden
die met elkaar verkeren
en die zich later realiseren
dat de ouders ze helemaal niet
of juist heel goed hebben geholpen
zichzelf een beetje meer te kunnen terugvinden.

.

(c) Theije Twijnstra

Laat een reactie achter