Veel mensen houden ervan over ongrijpbare zaken te schrijven en te spreken.
Of daar cursussen in te geven.
Het ongrijpbare is zo populair omdat het gezag van de verifieerbare werkelijkheid ontbreekt.
Ieders woord is evenveel waard.
Ieders oordeel even waar of onwaar.
Hoe binnen deze wereld van ideeën en wanen,
van echte ervaringen en hoogmoedige bespiegelingen,
oprechte aanbevelingen en arrogante manipulaties nog de weg te vinden?
Wie is te vertrouwen?
Welke boodschapper brengt iets waardevols
en welke alleen zijn eigen belangrijkheid,
frustraties of onverwerktheden?

.

In de 24-jarige opleiding die ik tot nu toe vanuit de onzichtbare wereld heb ondervonden,
staat één begrip altijd centraal:
dienstbaarheid.
Dienstbaarheid betekent:
je bent een schakel in de keten van de evolutie.
De schakel links van jou
geeft zijn ervaringen aan jou door
en jij geeft deze aan de schakel rechts van je door.
Met deze opstelling wordt ook de relativiteit duidelijk.
Wat je doet is doorgeven wat weer aan jou is doorgegeven.
De kwaliteit van je dienstbaarheid bepaalt de mate waarin je iets kunt doorgeven.
Het is deze ‘doorlaatbaarheid’ die je plaats in de evolutie aangeeft.
Hoe meer je op de voorgrond wilt treden als degene die het doet,
als degene waar anderen van afhankelijk zijn,
die zich beter denkt dan anderen,
hoe minder dienstbaar je kunt zijn.
Je ego blokkeert de doorgifte.
Je ego is dat deel van je bewustzijn dat meent zichzelf te moeten aanwijzen.

.

Het begrip ego is in wezen de afkorting van:
Een Grote Onzekerheid.
Of: Een Grote Opgeblazenheid.
Hoe groter je dienstbaarheid kan zijn,
hoe meer de behoefte ontstaat dat door te geven waar de mens vandaag,
in de praktijk van zijn dagelijkse uren het meest aan heeft.
Daarmee vallen veel abstracte grootheden als engelen,
opgestegen meesters, allerlei geweldige hemelen
en andere oncontroleerbare onderwerpen af.

.

Wie dienstbaar wil zijn,
wil zijn ego wil afbreken.
Wie verantwoordelijk wil zijn voor zijn doorgifte,
geeft het doorlatende van zichzelf.
Niet een afgifte van abstracte begrippen,
overgeleverde religies,
vage en verre rituelen,
maar de directe ervaringen met het leven van elke dag.
En in welke doorlaatbaarheid hij of zij daarin een schakel wil en kan zijn.

.

Het bestaan schreeuwt om eenvoud,
echtheid en de directe toepassing van deelname aan persoonlijke groei.
Al het verhevene, ongrijpbare en o zo mooi klinkende
zijn uitingen van een diep verlangen naar harmonie en bevrijding.
Een werkelijkheid die alleen via de meest actuele keuze bereikt kan worden.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Helderdenken (57) Het bestaan schreeuwt om eenvoud”

  1. louise :

    En weer zo mooi en zo waar,Theije.
    Dank,Dank,Dank.

Laat een reactie achter