Diep in ieders innerlijk leeft een motief om dit leven in deze vorm,
in dit tijdperk,
in dit land,
met deze mensen en gebeurtenissen,
te willen meemaken.

.

We hebben allemaal een vastgestelde levenstijd.
De duur is door ons bepaald,
niet door een ziekte,
niet door een ongeluk,
alleen door ons.
Zowel motief als tijd horen tot onze verantwoordelijkheid.
We kunnen niemand de schuld geven.

.

Het gebruik van onze tijd om ons diepste motief te leren naderen,
zie ik als het beste gebruik van mijn aardse uren.
Alle andere uren die van dit motief losstaan,
zijn vervormende, verwaaiende, verliezende en vooral verdwijnende uren.
Hoe meer verdwijnende uren in je leven zijn,
hoe onrustiger,
onzekerder
en angstiger je wordt.
Dit komt niet door het leven,
de drukte van het bestaan,
de achteruitgang van het lichaam,
je baas of je buren,
je familie of je jeugd.
Het is het wetmatige gevolg van je weigering
je diepste motief te willen kennen.

.

Wie zichzelf als motief voor dit leven wil naderen,
wordt sterker,
vrolijker,
oprechter,
creatiever,
eenvoudiger.

.
Wie dit juist niet doet,
wordt hebzuchtiger,
eenzijdiger,
verkrampter,
gebrekkiger,
beïnvloedbaarder.

.

Op weg te gaan naar je diepste motief
kan iedereen op elk moment.
Er is geen excuus het niet te doen.
Toch zijn de meeste excuses
juist rondom deze keuze geplaatst:
ik heb er geen tijd voor,
ik kan er echt niets meer bij hebben,
dat is niks voor mij,
daar ben ik veel te nuchter voor,
ik geloof alleen in het zichtbare en bewijsbare,
ik weet precies wat goed voor me is
en dit reflecteren is niets voor mij.
Daar word ik iebelig van.

.

De tienduizend-excusesmens
zoekt naar snelle en gemakkelijke oplossingen.
Hij steelt links een leuke zin of een grappig plaatje,
hij graait rechts een leuke opmerking,
hij husselt wat ideetjes van anderen door elkaar
en denkt zich coach, politicus, kunstenaar of vernieuwend leider.
Liever iets zijn met een goed klinkende titel,
een interessante etalage waarmee je elke passant kunt imponeren,
dan dit diepste motief te willen naderen.
In alle stilte,
onopvallendheid
en echtheid.

.

De uren trekken ondertussen als regenvlagen in een zomerseizoen voorbij.
Excuuswolken bedekken de dagen.
Het diepste motief wacht rustig af.
Het gaat toch nooit weg.
Het weet heel precies wat er zal gebeuren.
Generatie na generatie.
Mens na mens.
Uur na uur.
Hoe kostbaar is een enkele nadering!

.

(c) Theije Twijnstra