Een ieder zoekt zijn bescherming.
Is deze bescherming uitzonderlijk
dan wordt iemand opgemerkt.
Hij is anders dan anderen.
Een diagnose deelt de persoon in.
‘Standaard’ en ‘uitzonderlijk’ verhouden zich tot elkaar,
maar in wezen zijn het allemaal beschermingsvormen die we zien.
Hoe onveiliger iemand zich voelt,
hoe meer beschermingsgedrag wordt ontwikkeld.
Dit gedrag maakt iemand niet werkelijk ‘ziek’, ‘gestoord’ of ‘anders’.
Alles is een fase in ontwikkeling.
Elk mens bevindt zich in de grote stroom van de evolutie.
Zwakzinnig, crimineel, begaafd of op een andere manier afwijkend van de massa,
niemand van hen is ongezond, verward of anders.
Elke fase heeft haar eigen noodzakelijkheid.

.

De opstelling tegenover uiteenlopende seksuele voorkeuren,
raskenmerken of gedachtevoorkeuren is vaak vijandig.
Deze vijandigheid is een reactie op het beschermingsmechanisme dat men gebruikt.
Wie bang is voor buitenlanders
laat daarmee zien dat de eigen identiteit nog zwak is ontwikkeld.
Elke bescherming werpt een eigen spectrum van reacties af.

.

De wereld is een chaos
doordat reacties voortdurend andere reacties voortbrengen.
De chaos verdiept zich hierdoor,
de reacties worden veelvuldiger,
evenals de verdeeldheid.
Zolang men zich in deze mengelmoes van meningen mengt,
raakt men meer en meer besmet.
Wie in staat is de eigen beschermingstechniek te erkennen
en bereid is deze voor een veel krachtiger eigenheid te verruilen,
zal merken dat onafhankelijkheid in gedrag
een ontstijgend levensbeeld oplevert.
Waarop hij eerst nog vurig reageerde,
gaat het nu langs hem heen.
Het is uitgewerkt.
Hij heeft in zichzelf genoeg te doen
om nog langer op een ander te willen reageren.

.

(c) Theije Twijnstra