Het is fijn uit het geroezemoes van jezelf te komen.
De stemmen achter te kunnen laten.
Herinneringen ook.
Geluiden.
Geuren.
En dan in de stilte te komen die van jou vertelt.

.

Je luistert naar deze stilte.
Morgen, middag, avond,
de tijd vervaagt,
strekt zich uurloos uit,
de horizon als haar kleine wijzer.

.

Je luistert opnieuw.
De stilte heeft een plan.
Ze legt het je voor:
Je loopt niet meer,
er gaat een weg onder je langs.
Je denkt niet meer,
er stromen gedachten om je heen.
Het plan, zegt de stilte,
en haar stem draagt ver,
is dat je weggaat.
Weggaat van wat er is.
Want wat er is,
is al weg.
Waarom blijven bij iets wat al weg is gegaan?

.

Weggaan doe je door niets belangrijk te vinden.
Het enige dat belangrijk is,
is dat je weggaat van het belangrijke.
Dat is het plan.

.

Waarom is niets belangrijk?
Een belangrijkheid ontstaat door een belang.
Een belang is als een hek dat je insluit.
Het zijn de kaders van je benoemingen,
maar hoeveel je ook spreekt of schrijft,
belangrijk is het niet.
Het enige belang is dat je iets hebt om achter te laten.
Ori├źntatiepunten voor onze groei.

.

Waarom is dit weggaan zo noodzakelijk?
Omdat je precies daar het meest aanwezig bent
waar je iets van belang hebt achtergelaten
en er nog geen nieuwe belangrijkheid als volgend doel hebt neergeplant.
Precies daar waar je dan bent,
ben je het meest jezelf.

.

En wat ben ik daar dan?
De stilte zegt:
alleen als je daar bent,
zul je het antwoord vernemen.

.

(c) Theije Twijnstra