De eerste oude vijand laat meteen van zich horen.
‘Te aanvaarden?’ herhaalt hij verontwaardigd.
Voor hem is dit woord een vloek.
‘Ik aanvaard niets, ik wil hier niets mee te maken hebben,
dit moet direct uit mijn leven verdwijnen of ik grijp in.
Ik bepaal zelf wat er wel en niet in mijn leven gebeurt.’
De reactie is herkenbaar.
‘Aanvaarden is voor slappelingen,’ gaat hij verder,
‘voor weke doetjes.
Ik laat niet met me spotten.
Ik zal dit varkentje wel eens wassen.
Ik laat niet over me heen lopen.
Door niemand.
Wie denken ze wel dat ze voor zich hebben?’

.

Uit: Blijmoed
(c) Theije Twijnstra