Wanneer je in korte tijd veel mensen spreekt,
wordt je getroffen door de vele uitleenlopende omstandigheden
waarin een ieder zich bevindt.
Elk persoon is in een wereld terechtgekomen
waarin hij zich geplaatst voelt voor vele beslissingen en invloeden.

.

Zo hoorde ik van een jong stel van in de twintig
die elkaar een paar jaar kenden
toen er plotseling iets ingrijpends voorviel.
Onderweg naar haar werk viel ze plotseling van haar fiets
en wel zo ongelukkig dat de artsen naderhand verklaarden
nog nooit zulke gevolgen te hebben meegemaakt
naar aanleiding van een val van een fiets.

.

In ieder geval belandt ze op haar hoofd
en raakt vanaf dat moment in een comateuze toestand.
Ze wordt verzorgd in een speciale instelling
en hij bezoekt haar zo vaak als mogelijk,
zijn geweten houdt hem met haar verbonden,
ondanks de reacties van sommigen die haar hebben ‘afgeschreven’.

.

Verschillende elementen komen bij elkaar;
de gezonde partner is nog jong,
hij heeft ‘zijn hele leven nog voor zich’,
wat maar een idee is,
want ook hij kan op elk moment door iets onverwachts getroffen worden.
Zij kan ‘niets’ meer,
maar ook dit is betrekkelijk,
want hoeveel is de waarde van een glimlach
of een traan of een kneepje in de hand
van iemand die tot heel weinig in staat is?

.

Wat kunnen we als buitenstaanders weten?
Vaak is onze beoordeling gekruid met eigen angsten, ervaringen, persoonlijke zwakheden.
En wat dragen we bij als we dit levensverhaal alleen als zielig benoemen,
als onrechtvaardig en wreedaardig beoordelen?
Hoe droevig, zwaar en onbegrijpelijk het leven zich ook kan tonen,
er is geen omstandigheid of deze heeft met de persoon die het betreft te maken.
De verbinding tussen lot en persoon is altijd uiterst individueel
en alleen door degene die het beleeft, te achterhalen.
De houding van buitenstaanders versterkt vaak de zwakke zijde van de gebeurtenis:
dit had nooit moeten gebeuren.
Maar als we ons afvragen:
welke krachten worden nu gevraagd naar voren te komen?
Dan verlaten we de automatische meelijwekkende interpretatie van het gebeuren
en kunnen samen met de ander
op zoek gaan naar een bredere
en diepere betekenis
dan alleen in te gaan op de uiterlijke gevolgkant.
Die heeft zich voltrokken.
Dat is een voldongen feit.
Onze reactie op dit gegeven is dit echter niet,
die moet nog helemaal ontwikkeld worden, rijpen,
van zijn eerste patroonmatige reacties worden ontdaan
om daarna te kunnen ontdekken
dat er altijd meer  is
dan wat het uiterlijke leven ons als beeld laat zien.

.

(c) Theije Twijnstra

Laat een reactie achter