Het is stil in de kamer.
De baby heeft haar nog niet opgemerkt.
Deze moeder zegt niets.
Ze gaat zo stil mogelijk zitten omdat ze zijn concentratie niet wil verstoren.
Ook deze moeder zou heel graag de aandacht van haar baby ontvangen.
Ook zij wil ‘t liefst dat de baby naar haar lacht, op haar reageert, maar ze houdt zich in.
Ze beheerst zich.
Ze vindt dit moment belangrijker dan haar verlangen, omdat ze voelt dat dit een heel bijzonder moment is.
Dit moment is van hem.
Daar mag ze niet aan komen, dat mag ze niet verstoren.
Ze voelt dat ze van iets heel kostbaars en bijzonders getuige is.
Iets wat ze alleen nog maar bij baby’s tegenkomt: iemand die nog helemaal zichzelf is.

.

Uit: Blijmoed, blz. 29.
(c) Theije Twijnstra

Laat een reactie achter