Nooit eerder zag ik zoveel angst in iemands ogen
als toen mijn broer had vernomen
dat er geen zicht meer op verbetering van zijn toestand was.
Hij was uitbehandeld en moest zich gaan voorbereiden op het einde.
.

En ik wist:
deze angst woont in bijna ieder huis,
verschuilt zich achter bijna elk raam,
tikt mee in elke minuut.

.

Het is de angst van de aarde.
Die goede, trouwe aarde
die zich in ons heeft opgebouwd,
in vele lagen en jaren,
verscholen in talloze groeven en plooien,
verankerd in onafzienbaar lange rijen gedachten en verlangde zekerheden.

.

In de ogen van mijn broer
zag ik de ogen van vele andere mensen
die hetzelfde meemaken
of al vermoeden
dit ook mee te zullen maken.
Voor wie de dood een onbetrouwbare tijdgenoot is.

.

Na een poosje trok de angst zich terug.
Ik zag dat de eerste felheid wegtrok
en plaatsmaakte voor een dofheid die doffer werd.
Ook het beleven van angst heeft zijn tijdelijkheid.

.

Achter de matheid sluipt de berusting naderbij,
achter de berusting komt de aanvaarding schoorvoetend naar voren.
En daarachter is er het verdriet
dat al die tijd zo goed verborgen is geweest.
Bewaard is gebleven.
Gekluisterd in haar koestering lag.

.

Het oude verdriet komt als laatste en streelt zacht de oude angst.
‘Eens,’ zegt dit oude verdriet,
‘eens zullen we weten.
Dan zullen we kalmte zijn en vastbeslotenheid.
Eens zullen we ons deze angst herinneren
als de kinderlijke schrik
van een nog niet ontwaakt gemoed.’

.

(c) Theije Twijnstra

3 Reacties op “Helderdenken 16 In de ogen van mijn broer”

  1. Maria B. :

    Och, wat mooi Theije.
    Zo goed te beseffen hoeveel kostbare tijd we verloren laten gaan
    met zoveel dingen die er niet toe doen.
    We kunnen het eerder weten dan op ons sterfbed.

    Dank je wel dat je mij eraan herinnerd hebt met dit mooie gedicht.

  2. louise :

    Wat ontzettend mooi weer in woorden beschreven!

  3. lia :

    Lieve Theije dank je wel dat jij mij weer met twee benen op de grond zet!

Laat een reactie achter

U moet ingelogd zijn om een reactie achter te laten.