Een militair heeft een vijandbeeld nodig.
Zonder dit vijandbeeld is hij niet gelegaliseerd te doden.
Zowel niet van zijn meerdere als van zichzelf.
Zonder vijand geen motief.
Een vijandbeeld verandert de normen en waarden,
maakt het ‘noodzakelijk’ of zelfs ‘goed’ en ‘bewonderenswaardig’ om een ander te doden.
Het is voor de ‘goede zaak’.
Wreedheid, lafheid, onmenselijkheid, leugen, misleiding
en onnoemlijk veel ellende worden getolereerd dankzij het in stand houden van een vijandbeeld.

.

Vijandbeelden zijn overal.
Niet alleen bij de moordende mens
maar ook bij de roddelende, veroordelende, zwart makende, vernederende mens.
Ontelbaar zijn de vijandbeelden waarmee we ons wereldbeeld ordenen,
‘behapbaar en controleer’ maken.

.

Hoe komen we van dit vijandbeeld af?
Door te leren begrijpen dat we zelf de vijand zijn van onszelf.
Alles wat we doen,
keert terug naar onszelf.
Deze terugkeer komt niet altijd direct
maar wel altijd op een moment dat we het meest aanraakbaar zijn
en dus het meest door elkaar geschud kunnen worden.
Word wakker! roept het bewustzijn.
Hou nou toch eens op met dat stomme vijandbeeld
en het geloof in zogenaamde ‘goeden’ en ’slechten’ in de wereld.

.

De soldaat of terrorist of welke ‘gerechtigde’ ook,
gelegaliseerd als hij was door een geestelijke of wereldse autorisatie,
zal de verbinding tussen zijn dodelijke schot en de ellende die hij later zal beleven,
meestal niet maken.
Zowel de oorzaak (het moorden) als het gevolg (de ellende in welke vorm ook),
blijven geïsoleerd van elkaar waardoor zowel het legale ‘goed doen’ door te doden
als de onbegrijpelijke maar vooral zo ‘onrechtvaardige’ ellende als gevolg,
als gescheiden grootheden blijven doorgaan.

.

Wie uit deze cirkel van oorzaak en gevolg wil komen,
zal gedurende lange tijd een grote verdraagzaamheid moeten leren opbouwen.
Verdraagzaamheid.
Een onmodieus,
verguisd
en als zwak overkomend begrip
dat in de kern juist het tegenovergestelde is:
een kracht om al je instinctieve reacties,
door wie dan ook aangemoedigd en gelegaliseerd,
te doorgronden en voorgoed achter te laten.

.
(c) Theije Twijnstra