Angst maakt vele werelden aan.
Werelden die ontstaan uit reacties, paniek, gehoopte oplossingen die niet uitkomen,
forceringen die tot niets leiden, behalve tot teleurstellingen, machteloosheid
en ten slotte tot nog diepere angst.

.

Elke angst vindt haar geboorte in de onzekerheid.
In het gevreesde verlies,
zoals het verlies van identiteit,
verlies van gezondheid,
verlies van onafhankelijkheid,
verlies van het aardse leven.
Kan de mens zonder angst leven?
Is angst noodzakelijk om te kunnen bestaan
of is het juist de grootste ondermijner van het leven?

.

De functie van angst is gelaagd.
Ze dient het gevaar voor ravijnen aan te geven,
de risico’s van bedreigingen en gevaren in te schatten om ze te kunnen voorkomen.
Maar als de angst voortdurend tot nieuwe of diepere angstbelevingen leidt,
wordt iets niet goed gedaan.
Angst dient de groei, de versterking,
niet de stilstand of de verzwakking.

.

Het omgaan met angst vraagt om een andere benadering
dan onze instinctieve reacties meestal voorstellen.
Deze instinctieve neigingen dienen het lichamelijke leven,
maar de veel diepere angst die nu velen teistert,
hoort bij ons eveneens diepere gevoelsleven.

.
Omgaan met angst begint bij het leren kennen van jouw plaats in het geheel.
Ieder mens bevindt zich in een groter verband.
Dit verband bestond al voor zijn geboorte,
voor zijn verwekking zelfs en bestaat ook nog na zijn aardse dood.
Dit levenomspannende verband moet men eerst leren aanvoelen in zichzelf.
Het betekent dat men gaat nadenken waartoe het leven is
en welke functie men daarin wenst in te nemen.
Wie zich niet kan voorstellen dat hij er al was voor de verwekking
kan zich verbinden met het beeld van een pluisje in de wind.
Dit pluisje symboliseert zijn wezen.
Op een zeker moment valt dit pluisje ergens neer en wordt door de aarde opgenomen.
Regen, zon, warmte, ze laten het plantje vanuit het zaadje zich ontwikkelen tot een zelfstandigheid
die ook weer in staat is vrucht voort te brengen.

.

Als men het moeilijk vindt zich een voorstelling te maken van het leven na de fysieke dood,
kan met de uitgebloeide plant voor de geest halen
en hoe op een zeker moment het zaad van deze plant
via een pluisje door de wind wordt meegenomen.

.

Waarom het gaat is dit: zoek in je gevoel,
zoek in je herinneringen naar een beeld dat het beweeglijke,
het altijd verder gaande tot uitdrukking brengt.
Het is dit gegeven dat je als een reling kunt gebruiken
om je vertrouwen in het levenomvattende op te bouwen.
Wie zich hiertoe bereid voelt
en de moeite neemt deze werkelijkheid tot verruiming te laten komen,
zal merken dat een persoonlijke angst,
die altijd vanaf de geboorte tot de dood haar werking heeft,
nu kleiner is geworden dan het vertrouwen dat men in het levenomspannende heeft ontwikkeld.
De angst is nu een onderdeel geworden,
geen omvatting meer,
geen zelfstandigheid meer,
maar een deel dat men nu zelf met doorvoeld en doordacht vertrouwen
in de eigen doorgaandheid heeft opgenomen.

.
(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging 193”

  1. louise :

    Theije,wat ontroerend mooi weer.Hoe kunnen we jou en t “werk” bedanken.Misschien door nog meer te gaan vertrouwen!!
    Dank jullie wel.