Er is iets mis met sommige mannen.
Ze verkrachten vrouwen en kinderen.
Dat ze dit doen en blijven doen typeert onze beschaving.
Zoals weer andere mannen frauderen,
grote hoeveelheden geld en goederen voor zichzelf opeisen,
oorlogen uitlokken, anderen onderdrukken.

.

Er is veel mis met sommige mannen.
Niet dat vrouwen zonder gebreken zijn,
maar ze zijn sterk in de minderheid
als het om dit soort uitingen gaat,
om dit soort wangedrag, menselijk tekort.

.

Waarom hebben sommige mannen daarmee meer te maken dan vrouwen?
Komt het allemaal door de testosteron?
Of hebben vaders en moeders daarin ook hun aandeel?

.

Veel vrouwen verwennen hun zonen.
Misschien omdat ze teleurgesteld zijn in hun partner.
Of omdat ze het ‘mannetje’ nog helemaal naar hun hand kunnen zetten.
Hoeveel vaders voeden hun zonen op?
Sterken ze in hun kracht,
zetten ze aan hun zwakten aan te pakken?

.

Hoe kunnen sommige mannen meer mens worden?
Hoe kunnen jongens in gezonde, ruimhartige,
gevende, inspirerende en liefhebbende volwassenen overgaan?

.

Er is veel te doen in de mensenwereld.
Hoe mooi kan een invoelende, krachtdadige en scheppende man zijn?
Hoe miezerig, opgeblazen, wanstaltig, primitief en egocentrisch zijn ze soms?

.

Waar te beginnen met deze immense klus?
Het is nog stil.
Het kleine kind slaapt.
We storen niet.
Het is nog stil,
het kleine kind kijkt rond,
we storen niet.
Het is nog stil,
het kleine kind gaat op in zijn spel,
we storen niet.

.

Laten we ophouden te storen waar het eigene zich toont.
Laten we onze behoefte aan aandacht inhouden,
laten we onze lach,
ons verlangen te troetelen bij ons houden,
onhoorbaar, onzichtbaar laten.
Laten we beseffen dat we dit kind aan zichzelf laten
waar we dit met onszelf nog veel te weinig hebben gedaan.
Hoeveel kunnen we veranderen als we tijdens de opvoeding
onze eigen frustraties opruimen in plaats van deze af te reageren op de kinderen?
Hoeveel kunnen we veranderen
als we al onze stickertjes op school,
al onze diplomaatjes,
al onze overdreven lofuitingen voor het minste geringste achterwege laten?
Waarom stimuleren we elke handeling van een kind
alsof het een wereldprestatie is?
Is het je best doen niet voldoende?
Moet aan alles een belang worden gekoppeld?
Wat blijft er nog over?
Wie doet er nog iets als er niets tegenover staat?

.

Laten we als volwassenen onszelf aanpakken
en ons niet meer met elkaar bemoeien.
Er is genoeg huiswerk voor een ieder van ons.
Laten we ophouden met schijnheilige plichtsbetrachting,
cultureel aangeleerd groepsgedrag.
Er is veel te wijzigen.
Overal zijn mogelijkheden tot verbetering.
Wie zich verveelt, is blind want om de hoek woont iemand
die met een klein beetje aandacht of hulp al in een andere wereld terechtkomt.

.

Ons bestaan vraagt om edelmoedige mannen.
Om goede mannen.
Om mannen die het waard zijn zo genoemd te worden.
.
(c) Theije Twijnstra

2 Reacties op “Bemoediging (190)”

  1. louise :

    Zo ontzettend mee eens!!!

  2. lia :

    Theije wat ontroer je mij toch dank je wel! Ik sta hier helemaal achter!