Trouw aan jezelf blijven is trouw aan je tijden blijven.
Vele tijden is de mens.
Hij is niet degene die nu leeft.
De persoon die je nu ziet,
is nog in wording van wat hij in dit leven meemaakt,
ervan weet om te zetten in eigenheid.

.

Maar degene waarmee je te maken hebt,
degene die chagrijnig is of juist vrolijk,
argwanend of onderzoekend,
kwaadaardig of humoristisch is,
dat is degene uit het verleden.
Ontzagwekkend meer dan de levende van dit moment
is de mens het resultaat van zijn geschiedenis,
de som van zijn ontelbare ervaringen.

.
Is de mens als karakter iets anders dan deze trage opbouw
die via vele levens waarin hij dan weer man was en dan weer vrouw ervaringen verzamelde,
geluk en verdriet beleefde,
genot en pijn ervoer,
verbinding en eenzaamheid onderging?

.

Laten we elkaar bejegenen
vanuit de diepte die we zijn
in plaats vanuit de oppervlakkigheid van dit actuele leven te reageren,
elkaar te veroordelen.

.

Laten we dieper beseffen
dat we tegenover vele tijden staan als we een ander spreken.
Laten we beter begrijpen
dat daar geen Wytske of Friso staat
maar een naamloze evolutieganger,
een wezen dat zijn reis dankzij vele aanrakingen zal maken
en uiteindelijk bij zijn bestemming zal aankomen.

.

Klein zijn we vanuit een enkel leven gezien.
Afhankelijk, bemoeizuchtig, kwaadaardig, beperkt.
Groots en oneindig zijn we
als we de tijden die we achter ons hebben gelaten
en de tijden die we nog tegemoet gaan
in elkaar bevestigen.
Eindeloos tegenover eindeloos zijn.
Laten we elkaar vooral op onze tijdloosheid aanspreken.
.
(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (185)”

  1. Joan :

    Och, wat een mooie bemoediging!

    Als we dát nou eens kunnen waarmaken.

    We zullen het waarmaken.

    Eens.