Ook een stervende is mijn vriend.
Dat klinkt misschien wat overdreven.
Maar te weten dat je dagen zich langzaam
naar een voelbaar einde spoeden,
maakt de meeste mensen mooier.
Ze worden rustiger.
.

Natuurlijk,
er is het zachte scheuren,
zoals dun zijdepapier dat kan doen,
vooral als je denkt aan hen die achterblijven.
Dat is een vreemd gevoel.
Alsof er iets uit jou wordt losgemaakt.
En dat is ook zo.
Het zijn herinneringen die een voor een
dan uit je innerlijk gaan,
ze verdelen zich over hen die jou hebben gekend.
Dag zomermiddag die we deelden.
Dag winteravond met wijn en kaasfondue.
Dag gelach, vrolijkheid, wederzijds begrip,
dag gezelligheid en nog zo veel meer
dat niet in woorden is terug te brengen
maar enkel past in een naamloos ‘dag’.
.

Stervenden maken zo vele scheuringen mee
al deze scheuringen weken hen losser
van een tijd die eerst nog leven was.
.

Daar zitten we dan,
schemerend in onze dagen.
De een gaat weg,
onzeker soms over wat komen zal
haastig soms omdat er nog zoveel moet gebeuren.
En wij die blijven,
de wachtenden,
de volgenden.
Nergens gaat het leven trager en tegelijk sneller
dan bij iemand die sterft.
.

Ik hou je vast, een hand, een stille huid.
Wat zijn we anders dan trage gaanders
aarzelend op weg naar waar het meer en meer beginnen zal?

.

(c) Theije Twijnstra

3 Reacties op “Bemoediging (177)”

  1. Joan :

    Zo ontroerend Theije.

    Het zal voor elk van ons bemoedigend zijn te weten
    dat er in ieder geval één mens is van vlees en bloed,
    die misschien wel beter weet wat sterven is, dan al de stervenden.
    Het maakt dat de stervende gekend is, ook al kent hij jou niet.

  2. lia :

    Jeetje Theije wat warm en liefdevol! Hoe moet ik je danken hiervoor!

  3. louise :

    En weer zo liefdevol beschreven! Een kado voor ons allen.