Iedereen is alleen.
Vooral degene die ziek is.
Of ongelukkig.

.

Alleenheid is geen vloek.
Het is een toegang.
Alleenheid heeft vele mogelijkheden,
meer vaak dan samenzijn.
Anders in ieder geval.
En onvergetelijker als je ze meemaakt.

.

Laten we alleenheid anders benaderen dan gebruikelijk.
Laten we de schoonheid ervan naar voren halen.
En de kracht ervan.
Vooral de werkelijkheid ervan,
want alleenheid liegt niet,
doet zich niet voor,
maakt het niet mooier of lelijker.

.

Alleenheid vraagt om een andere interpretatie
dan we gewend zijn elkaar te vertellen.
Alleenheid is niet zielig.
Alleenheid is een manier om voorbij je behoudende patronen te komen.

.

Velen hebben alleenheid versmald
tot iets wat er eigenlijk niet zou moeten zijn.
Het gevolg is dat alleenheid daardoor altijd iets schrijnends heeft.
Iets ongewensts,
terwijl fierheid,
onafhankelijkheid,
vrijheid ermee verbonden zijn.

.

Het is aan ons deze vaste invalshoek
te leren zien als aangeleerd gedrag
in plaats van de veel grotere werkelijkheid
van een positief geladen alleenheid.

.

Laten we mensen die alleen zijn
niet langer meewarig aankijken,
hen een beetje troostend behandelen,
maar ze juist als een voorbeeld zien
van eigenheid en zelfstandigheid.
Hoe men doet, zo men ontmoet.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (175)”

  1. lia :

    Dank je wel Theije voor deze wijze, opbeurende woorden. Alleen zijn is heel bijzonder,persoonlijk doet het mij heel goed. Als een geestelijke medicijn!