Verloochen je gevoel niet.
Het gaat gemakkelijk.
De wereld schreeuwt.
De wereld wil jouw aandacht.
De wereld wil dat je naar haar kijkt,
haar bewondert,
haar beloont met tijd,
met energie,
met het opgaan in haar betovering.

.

Je gevoel wil iets anders van je.
Het wil je spreken.
Je weet dit wel,
maar je stelt het gesprek nog even uit.
Je weet maar al te goed
waar je gevoel je over wil spreken.
Het wil je duidelijk maken
dat je je tijd verdoet met afleiding, pleziertjes, korte sensaties.

.

Je weet dat je gevoel gelijk heeft
maar je wilt nog even doorgaan met je uitleving en excuses,
je mooie ideeën die eigenlijk geen inhoud hebben,
je prachtige plannen die eigenlijk alleen maar over geld en eer gaan.

.

Maar je gevoel laat niet los.
Elke keer als je even niet oplet,
voel je de ogen van je gevoel naar je kijken.
Deze ogen prikken zoals wol op naakte huid kan doen.
Hoelang kun je je gevoel verloochenen?
Een jaar?
Een half leven?
Een heel leven?

.

Je gevoel zwijgt.
Het geeft zijn geheimen niet prijs.
Niet aan jou.
Niet aan jouw niveau van leven, deelnemen, ontwijken.

.

Wanneer pak je de moed bij elkaar?
Wanneer doorbreek je het patroon van uitstel en ontwijking en zeg je:
hier ben ik, gevoel.
Vertel me wat je me al zo lang duidelijk wil maken.
Ik zal luisteren.
Mijn kinderlijke speeltijd is nu echt voorbij.
.