In de diepte van je wezen is kennis.
Er is ook vriendschap.
En er is verwantschap van een ongekende eenheid.

.

Veel kan ik je vertellen over wat je daar kunt vinden.
Maar evenveel zal ik zwijgen
want het is voor jou
en zal alleen aan jou geopenbaard worden.

.

De weg ernaartoe is lang.
‘Zó lang?
Zó moeilijk?
Zó alleen?’ wordt overal geroepen.

.

Enkelen zetten door.
Ik hoop dat je erbij bent.
De richting vind je door goed te luisteren als het stil is,
door alleen te gaan waar anderen samenkomen,
door terug te keren
waar de meesten verder lijken te gaan.

.

En als je begint,
struikelend over je verleden,
geremd door je onverwerktheden,
blozend van al je vergissingen,
je schamend van al je ontsporingen,
als je gaat
dan weet dat je van verre opgemerkt zult worden.
Er zwaait iemand naar je.
.

Het duurt nog
voordat je deze zwaaiende kunt zien,
maar weet dat er al iemand op je wacht.
Een vreemde.
Een onbekende,
en toch die ene
die nog nooit door iemand is ontmoet.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (170)”

  1. Nancy :

    Mooi…. heel mooi.