Begrijp goed dat de wereld je onzeker wil maken én houden.
Onzekerheid is een ideale grond voor afhankelijkheid.
Deze afhankelijkheid wordt opgebouwd met gemaksartikelen.
Hoe meer gemak er in je leven is,
hoe afhankelijker je van spullen wordt.
Door deze afhankelijkheid als ‘plezier’ of als ‘noodzakelijkheid’ of ‘eigentijds’ aan te prijzen
en velen dat er dan ook van maken als ze het gekocht hebben,
hoeft de industrie maar weinig te doen om bijna iedereen verslaafd te maken aan gemak.
.

Gemakkelijk eten, gemakkelijk vermaak, gemakkelijke auto´s, gemakkelijke fietsen,
de moeiteloosheid straalt door de straten en glanst in de huizen,
wordt hoorbaar door talloze elektrische tuin- en klusapparatuur
en wordt zo achteloos ingezet dat ook al deze geluidsverstoringen
opgenomen worden in de gevoelsdoofheid van het gemaksbestaan.

.

Ondertussen,
op de bodem van al deze gemaksvriendelijke ervaringen,
dalen de herinneringen neer als natte, oude en vermoeide sneeuwvlokken.
Er is iets bedorvens aan deze sneeuw.
Ze stinkt naar teleurstelling.

.

‘Al mijn tijd, al mijn geld, al mijn energie heb ik gegeven aan gemak,
aan moeiteloosheid, aan genieten,
maar in mij is het dor,
de sneeuw stinkt naar rotting en ontgoocheling.
Het landschap ziet er grijs en mistig uit.’

.

Het is de weerslag van een verwaarloosd innerlijk
dat ooit als een kind werd betreden
maar nu onder een bedompte materielaag dreigt te stikken.
Akelig is het daar.
.

Velen keren snel terug naar het leven aan de oppervlakte,
waar moeiteloosheid voor geluk wordt verkocht.

.

Nog even niet naar beneden,
nog even niet naar binnen,
het is er te naargeestig, te leeg, te verontrustend.
Misschien de volgende keer als ik er opnieuw achter zal komen
dat al het gemak niet opweegt tegen eigen opgebouwd geluk.

.

(c) Theije Twijnstra