Ieder mens leeft met de tijd.
Deze tijd is meestal maatschappelijk bepaald en verloopt via de klok.
De werkelijke tijd bestaat echter niet uit uren en minuten
maar uit levensenergie.
Deze energie is,
in tegenstelling tot de klok die iedereen elke dag dezelfde 24 uren biedt,
uiterst persoonlijk van aard.
Je kunt dus niet zeggen dat iedereen over dezelfde hoeveelheid tijd beschikt.

.

Wie ziek is, heeft minder energie,
veel ervan gaat naar het herstel
of het zo goed mogelijk omgaan met de actuele situatie.
Van belang is daarom de eigen persoonlijke energieklok te leren duiden.

.

Veel mensen, met name zij die een gezin hebben,
ontwikkelen een overvolle dag.
Dit dagelijkse programma ervaren ze na verloop van tijd
als een zelfstandige realiteit die er ‘nu eenmaal is’.
Dat ze deze ooit zelf hebben opgebouwd,
is op de achtergrond geraakt.

.

Door de dictatuur van dit drukke programma
voelen ze zich voor het blok geplaatst.
Het hakblok van het leven dat hen lijkt te zeggen:
leg je hoofd daar maar neer,
dan zal ik je op het juiste moment met grote precisie onthalzen.
Deze dreiging in de vorm van een burn-out
of andere noodingreep van het lichaam of het gevoelsleven
bouwt zich gestaag op.
Het gevoel van een onoverkomelijkheid eveneens.
Want ‘hoe zou het dan moeten?’
Alles wat gebeurt, voelt immers als een noodzakelijkheid?

.

Wie echter durft te erkennen dat niets zomaar kan ontstaan
maar dat alles het gevolg is van onze beslissingen,
hoe graag we deze verantwoordelijkheid ook bij een externe oorzaak willen leggen,
zal na deze erkenning ontdekken dat hij ook in staat zal zijn
ditzelfde overvolle bestaan te ontdoen van overbodigheden.
Wat kan er weg uit mijn dag?
Wat kunnen anderen zelf doen
in plaats van dat ik er automatisch van uitga
dat ik dat behoor te doen?

.

Het maken van vrije, niet geprogrammeerde ruimte in je dagen
is alleen mogelijk als je het kind naar voren brengt dat je eens was.
Dit kind dat zorgeloos droomde,
op een muurtje zat te staren,
een tekening maakte die een wereld werd,
een avond beleefde die een heelal leek,
een boek las alsof het in een ander leven was terechtgekomen,
dit kind speelde met zijn tijd
omdat het leefde vanuit zijn actuele, beschikbare levensenergie.
Zo’n kind slaapt goed, eet goed, beweegt goed,
heeft geen sportscholen nodig of dure voedingssupplementen
want de belangrijkste bron zorgt ervoor
dat elke dag optimaal wordt gebruikt:
de ontdekking van jezelf via je de gebeurtenissen
die niet langer over elkaar heen buitelen
als een onnavolgbare kluwen mieren,
maar die stuk voor stuk worden beleefd.

.

Je bent bij het begin ervan,
je gaat er in op
en je bent bij het afscheid ervan.

.
Wie geen tijd vrijmaakt voor dit leeftijdloze kind
zal al oud zijn
voordat hij een dag heeft geleefd.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (146)”

  1. louise :

    Geweldig,Theije,Wat duidelijk verwoord weer.