Iedereen die wil vasthouden,
zal het verliezen.
Dat is geen straf
maar het gevolg van de werkelijkheid
die geen stilstand gedoogt.

.

Je kunt de dag niet vasthouden,
evenmin je zorgeloosheid van vroeger.
Alles gaat verder en als je niet meegaat,
gaat het bij je weg.
Vasthouden is merken dat het bij je weggaat
en tegen beter weten in hopen dat het bij je blijft.
Meegaan is dus niet alleen natuurlijk
maar ook het beste om te doen
om zo gelukkig mogelijk te kunnen leven.

.

Maar hoe ga je mee?
Mee ga je in drie fasen.
De eerste fase is dat je ophoudt met zeuren en klagen.
Soms duurt deze fase een leven lang.
Dat is persoonlijk.
Zolang je nog in het zelfmedelijden belandt,
ben je nog in deze eerste periode.
Heb je deze overwonnen
door jezelf vele keren te hebben gecorrigeerd zodra het optrad,
kom je in de tweede fase:
dat wat je overkomt te leren zien
als een noodzakelijkheid van je groei.
Dit heet ook wel aanvaarding.
Ook dit vraagt veel tijd,
want we willen wel groeien,
maar niet met pijn
en zeker niet met pijn
die we ook nog als noodzakelijk moeten leren accepteren.

.

Maar de moedigen onder ons,
zullen ook deze periode overwinnen
en ten slotte in de derde fase komen:
het actieve onderzoek van wat er aan de hand is
als definitieve overgave aan het bestaan.
Ook deze opgave is niet mals
maar voor wie ausdauer betracht,
zal het uiteindelijk lukken de eindstreep te halen
en te weten:
ik ga mee,
wat er ook gebeurt,
ik ben er zo dicht mogelijk bij.

.

(c) Theije Twijnstra