Terwijl ik dag na dag
dieper tot de levenswetten probeer door te dringen,
valt me keer op keer op
hoe gelaagd het bestaan is.
Niets wat lijkt, blijft wat het is.
Betekenissen, duidingen, conclusies, vergelijkingen,
ze duikelen over elkaar als lachende atomen
die steeds weer duidelijk maken:
het is wéér anders!
Het is nóg dieper, ongelooflijker, ondoorgrondelijker.
‘Maar geef niet op,’ roepen ze ook.
‘Ga door,
we vergezellen een ieder die de moeite neemt
de werkelijkheid te willen kennen
door illusie na illusie
achter te willen laten.
Hoe ontzagwekkend,
heilig en eeuwigdurend geldig ook
deze heel even leken te zijn.’

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (119)”

  1. louise :

    Zo mooi en zo bemoedigend!!En zeker een reden om ,door te gaan.