We zullen onszelf keer op keer moeten ontstijgen.
Er zit niets anders op
of we glijden terug naar een soort basisniveau van existeren.
Alleen door een maximale en dagelijkse inzet van onze sterkste gedachten,
onze moedigste gevoelens,
en onze meest vertrouwenwekkende ideeën
zullen we in staat zijn iets tot stand te brengen in ons leven.

.

Ons leven,
onze ademtijd,
een paar dagen slechts
en daarom een keuze zonder einde
maar met één voorwaarde:
wat doe je met je bestaan?
Wat maak je van je uren,
je mogelijkheden om te lopen?
Waar loop je heen?
Waarvoor gebruik je je benen?
Ik ken mensen die de hele dag hetzelfde ritje fietsen omdat ze niets beters weten.
Ze zullen er ooit nog eens achterkomen
hoeveel gevolgen zinloosheid zal hebben.

.

Dit is een moeilijk gegeven:
leven.
Leven naar je vermogens,
je kennis,
je innerlijke ontwikkeling.
Leven naar waarheid,
naar echtheid,
naar begrepenheid
en tegelijk naar verwondering
want morgen is alles weer anders.

.

Hoeveel tijd heb ik nog?
Hoeveel tijd heb jij nog die dit leest?
Denk niet omdat je nog jong bent dat je meer tijd hebt.
Elke seconde telt
en tegelijk is er niets te verliezen.

.

Morgen,
overmorgen,
volgend jaar.
Dit stuk heeft geen datum.
Het is geschreven door de wind
en zodra je het uit hebt,
ben je het vergeten.
En dat is maar goed ook,
want het gaat niet om wat hier staat
maar om wat er in je achterblijft
als een neergevallen blad van jouw seizoen.
Mijn seizoen.
Het seizoen dat ons zo graag wil wakker kussen.

.

Theije Twijnstra