Ik voel het als een plicht mensen op te beuren.
Hen te inspireren tot meer moed, lichtheid en doorzettingsvermogen.
Ik kan dit alleen doen als ik het eerst zelf waarmaak.
Daarom heb ik veel tijd voor mezelf nodig.
Ik ben dan ook geen ’sociaal’ mens,
hoewel ik me bij velen betrokken voel.
Iedere keer merk ik deze tegenstelling op:
wie alleen kan zijn zal ook met anderen kunnen zijn.
Wie niet alleen kan zijn,
zal zichzelf vereenzamen door zijn krampachtig samenzijn.

.

De mens te helpen zichzelf te doorzien,
zie ik als mijn opdracht.
Dit klinkt zwaar en plechtig,
maar ik wil het ook niet bagatelliseren
aangezien ik er dag en nacht mee bezig ben.
Al mijn tijd besteed ik aan het doorgronden van de levenswetten
die zich via mijn leven afspelen
en die ik zo vanuit de eerste hand kan leren kennen.

.

Van jongs af aan heb ik elke vorm van overheersing verworpen.
Niemand is meer of minder dan wie ook,
een ieder is daar waar hij zichzelf heeft gebracht.
Verschillen komen voort uit tijdelijke observaties,
het zijn geen duurzame werkelijkheden.

.

Waar ik mezelf leer kennen in zwakte of kracht,
confronteer ik mezelf.
Dat is leerzaam.
Ik heb geleerd mensen aan zichzelf te laten
zolang ze niet willen leren.
De meeste mensen willen niet leren,
noch willen ze erkennen dat ze onophoudelijk kiezen.
Dit maakt ze onbereikbaar.
Deze onbereikbaarheid aanvaard ik.

.

De bemoediging die ik graag doorgeef via mijn werk,
werkt confronterend voor wie onveranderlijk wil blijven
en zich achter excuses kiest te verschuilen.
Voor wie in beweging is gekomen,
voelt dat ik hem of haar niet wil slaan,
maar alleen de groei wil schenken
die zich in al het doorgaande zo overvloedig openbaart.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (92)”

  1. lia :

    Dank je wel Theije, ben je veel verschuldigd dat ik al dat moois van jou mag ontvangen.