Een foto is zo gemaakt.
Het wekt de illusie dat je het gezien hebt.
De werkelijkheid is dat je er niet echt bij was op het moment zelf.
Toen maakte je namelijk een foto.
Wanneer je geen foto meer maakt op die momenten waarop je anders een foto zou maken,
wek je in jezelf een nieuwe opmerkzaamheid op.
Wat zie ik?
Wat beleef ik terwijl ik ernaar kijk?
Je kijkt nog eens en nog eens.
Andere dingen vallen je op.
Nee, dit is geen cursus,
het is erbij zijn op het moment zelf.
Een eeuwenoude oplettendheid die niets
met welke modieuze stroming ook te maken heeft.
Een kind kan het als vanzelf.
Het is een natuurlijk vermogen dat in ieder mens aanwezig is
en dat je direct kan leren activeren.
Kijk,
vraag je af waarnaar je kijkt,
wat het is wat je raakt.
Verbind je met wat je ziet,
neem het op in je gevoel,
beleef dat je het werkelijk in je hebt opgenomen,
dat je voelt:
nu vergeet ik dit niet meer.
Ik zal er niet altijd meteen bij kunnen komen
zoals bij een foto,
maar als het nodig is,
zal ik het me herinneren.
Het moment hervoelen waarop ik echt leefde,
er werkelijk bij was.
Toen ik zonder commentaar van anderen,
zonder toevoeging of aanwijzing van wie dan ook,
dat moment tot me nam.
Een betere foto valt niet te maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (91)”

  1. Joan :

    Vroeger zei je: ‘Een foto maken met je hart.’

    Dit maakt duidelijk hóe je een foto maakt met je hart.