We zitten in een trein.
Dat is ons leven.
De trein stopt niet eerder dan tot we op onze laatste dag zijn aangekomen.
Ondertussen gaan de dagen aan ons voorbij.
Als landschappen gaan de dagen.
Uitgestrekte woestijnen, mooie valleien, ruwe rivieren,
afschrikwekkende kloven en puntige rotsen, rustgevende beekjes.
We zien ze vanuit onze levenstrein die niet stopt.

.

Soms zouden we een landschap wat beter willen bekijken
omdat het zo mooi is,
zo rustgevend of fascinerend.
Op andere dagen zouden we het liefst zo snel mogelijk willen doorreizen.

.

We zouden graag meer invloed op deze trein willen hebben.
Maar de machinist is onbereikbaar.
Soms denken we dat er helemaal geen machinist is.
Dat het een spooktrein is.
Voortgestuwd door een raadselachtige storm.

.

Ook zijn er tijden dat er anderen met ons meereizen,
zoals familie, vrienden, gezin, collega´s,
vreemden die toch heel bekend zijn.
Ze zijn elk op hun eigen tijd bij ons in de coupé
en even plotseling als ze kwamen, verdwijnen ze meestal weer.

.

De trein rijdt ondertussen onverstoorbaar verder.
De dagen als landschappen blijven zich aan ons tonen.
Is ons iets te doen?
Of zijn we alleen maar een machteloze passagier die door zijn tijd wordt meegenomen?

.

Wanneer we niet alleen maar naar buiten kijken,
maar ook naar onze coupé waarin we zitten,
de wijze waarop we erbij zitten
en de mogelijkheid ons zelf te bezien als onderdeel van wat gaande is,
worden we een andere passagier.
We zullen merken:
we worden niet alleen vervoerd
maar we hebben ook een keuze:
de tijd te zien die voorbijgaat
of de passagier te zien die op weg is naar zichzelf.
Het landschap als wereld,
de coupé als ons innerlijk
en de wijze waarop we met beide niveaus om kunnen gaan.
We reizen niet alleen,
we zijn de reis.
En daarmee:
wat we zien is achterhaald.
Wat we concluderen is al gebeurd.
Alleen de beweging van de reis zelf is onze enige werkelijkheid.
Een werkelijkheid die naarmate wij mee leren gaan,
ons haar wonderen kan laten zien.

.

(c) Theije Twijnstra

2 Reacties op “Bemoediging (71)”

  1. Wat een prachtig weergegeven bevestiging van dat wat ik mijn omgeving al jaren probeer duidelijk te maken namelijk: “dat mijn leven net is als een rijdende trein waarin de passagiers in- en/of weer uitstappen enkel dat ik nooit weet bij welk station”!
    Onlangs kreeg ik het boek, weliswaar als verrassing doch stiekem op verzoek, “Een gelukkig mens en andere geheimen” cadeau. Dit n.a.v. een artikel over “Eenling” al heb ik nog niet gevonden in welk geheim dit deel van het artikel verscholen ligt.
    Mijn dank is groots! Magda.

  2. Theije :

    Het verhaal van ‘de eenling’ vindt u in het hoofdstuk Het geheim van de ander, hoofdstuk 73. Veel lees- en levensplezier gewenst!