Alles keert naar ons terug.
Laten we daarom voorzichtig zijn
met wat we uitzenden.
Waarom keert alles naar ons terug?
Omdat het de beste leerweg is
om ons doen en laten te kunnen doorgronden.
Hoe zouden we anders ooit onszelf
kunnen leren kennen als onze gedachten,
intenties en daden niet meer naar ons zouden terugkeren?
Juist omdat ze dat wel doen,
kunnen ze ons veel duidelijk maken:
daar ben je nog vatbaar voor hoogmoed.
En daar ben je nog snel aangeraakt door jaloezie.
Daar voel je je gekwetst omdat mensen je kwaliteiten niet opmerken.
Al deze, en vele andere, terugkerende informatie
komt echter meestal niet direct terug.
Vaak is dit veel later.
En bijna altijd op een moment dat we het helemaal niet meer verbinden
met dat we het ooit hebben uitgezonden.
Maar hoe dan nog te leren als je het niet herkent
als iets wat door jou is veroorzaakt?
Dit verband te leren is alleen mogelijk
als je het hele traject zult leren ervaren.
Te beginnen met je weerstand,
daarna de strijd, het lijden, de uitputting,
de machteloosheid, de depressie,
de afgedwongen overgave en ten slotte:
de vrijwillige aanvaarding van wat er gaande is.
Om dan te begrijpen:
ik was het allemaal.
Er is niets
of het heeft met mijn ontwikkeling te maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Bemoediging (62)”

  1. Hee Theije,

    ik las weer een paar stukjes van je, en ik moest heel erg denken aan mijn eigen stukjes. Volgens mij bedoelen we hetzelfde, hoewel veel mensen dat niet bepaald zouden herkennen, want mijn stijl is totaal anders…alhoewel..
    Voor eind januari 2016 was ik die gast van kandelaartje.wordpress.com, maar sindsdien heb ik (ook) verlichtingblog.wordpress.com gemaakt.

    liefs,

    Jan Willem