Het vraagt meer moed en verantwoordelijkheid
om van de samenhang van het leven uit te gaan
dan vanuit de gedachte dat het bestaan zich willekeurig voltrekt
en met veel ‘domme pech’ en andere ‘toevalligheden’ geladen is.
Dus wie sterker wil worden en vanuit een ordening zijn bestaan wil begrijpen,
weet wat hem te doen staat.
Hij gaat aan de slag met alles wat hij tot nu toe
als onrechtvaardig of als onvoorspelbare grilligheden heeft gezien
en probeert,
ondanks alle onoverzichtelijkheid die hij tegenkomt,
daarin een begrijpelijkheid te ontdekken.
Alles wat je leert kennen als zijnde ‘mogelijk’
nodigt je schranderheid uit zich verder te ontwikkelen,
terwijl alles waarbij je denkt:
‘wat moet ik daarmee?
Het is onbegrijpelijk, onrechtvaardig en ik snap er niets van’
je schranderheid zal verlammen en doen inslapen.
Wie lef heeft, gaat een eigen kant op.
Het zwemmen zal zwaarder zijn,
zeker,
maar wat is een leven waarin zich geen ontdekkingen en frisheden voordoen?
Een bestaan dat uitsluitend bestaat
uit het weke meedeinen
op de golven van de massa?

.

(c) Theije Twijnstra