Het is opvallend hoe gemakkelijk we ondervonden leed
of een onaangename ervaring
ons toe-eigenen als rechtvaardiging om ons chronisch wantrouwend,
cynisch of depressief te mogen gedragen.
Alsof het verleden alle excuses aanreikt
voor onze actuele reacties
en wij over geen enkele vrije keuze zouden kunnen beschikken
hierin verandering aan te kunnen brengen.
Is het niet onze eerste opdracht
om dat wat ons overkomt
te verwerken en tot zelfkennis om te smeden
in plaats van er chagrijn, achterdocht of benepenheid van te maken?

.

(c) Theije Twijnstra