Verwonderen is denk ik een effectieve manier om je leven beter te begrijpen.
Wie zich verwondert maakt zijn opmerken groter en opent zich daarmee voor het leven.
Hoe groter deze opening van je opmerkzaamheid is,
hoe meer samenhang het bestaan jou kan laten ontdekken,
terwijl bij het ontbreken van deze openheid
het bestaan als fragmentatie op je over zal komen.
Hoe zou je een fragment als samenhang moeten begrijpen?
Chagrijn, zelfmedelijden, verwijt of andere destructieve reacties
maken je verwonderingsvermogen uiterst klein.
Logisch dat alles dan als verwarrend en zinloos door jou geïnterpreteerd wordt.
Verwonderen leer je door naar kleine kinderen te kijken.
Of naar dieren.
Ze zijn beiden experts in verwondering.
Maar ook jezelf als klein kind te herinneren
zal je ongetwijfeld in een verwonderend stadium brengen.

.

(c) Theije Twijnstra