Het zal je duidelijk worden.
Ook al is alles nu vaag en verwarrend,
je zult de weg hierin vinden als een schijnsel dat oplicht op een onverwacht moment.
Tot die tijd:
durf gewoon door te lopen,
ook al zie je niets en is er geen aanwijzing of belofte,
alleen maar een duisternis voor je.
Je durf slijpt zich langzaam tot vertrouwen.
Je vertrouwen slijpt zich heel langzaam tot zicht.
En dan begrijp je waarom het duister moest zijn,
waarom je niets mocht zien.
Het ging om de groei van je moed
die nu als een licht
je verdere weg kan aanwijzen.

.

(c) Theije Twijnstra

2 Reacties op “Bemoediging (21)”

  1. Maria B. :

    Zo ontroerend!
    Zo waar!

  2. Maris :

    Wat waren deze woorden hier precies op het juiste moment hard nodig. Dank u wel.