Vertrouwen is door dat deel van jezelf leren gaan waar nog geen licht brandt.
Het is er nog donker en we zullen al tastend onze weg moeten zien te vinden.
Dit tasten maakt de opbouw van vertrouwen mogelijk.
Tasten is te vergelijken met luisterend voelen.
Je tast in het donker en weet niet wat je zult tegenkomen.
Je luistert met je vingers.
Zo doe je ook als je vertrouwen wilt opbouwen.
Ook dat begint met leren te vertrouwen in dat wat je gevoel opmerkt.

.

.

Belangrijk hierbij is dat je niet halverwege terugkeert naar de bekende weg.
De weg waar het licht al brandt en jij precies weet hoe je moet lopen.
Tenslotte ben je die weg al vaker gegaan.
Vertrouwen is daar niet meer nodig.
Gewoonte wijst je wel de weg.
Verlangen ook.
Vooral het verlangen dat zegt: in die donkere gang heb ik geen zin.
Al dat gedoe.
Al die verwarring.
En wat haal ik mezelf aan?

.

Het is de oude weg die zo tot je zal spreken.
Met vertrouwen heeft dit niet te maken.
Dus voor het opbouwen van vertrouwen zal er een andere weg gegaan moeten worden.
Een die je nog niet kent.
Er zijn daar geen richtingwijzers, geen aanbevelingen en geen herinneringen.
Alles is nieuw.
Dat is beangstigend, maar ook spannend.
Hoe zal het verder gaan?
Zal ik het aankunnen?
Zal ik nieuwe facetten in mezelf ontdekken?
Zal ik krachten tegenkomen die ik misschien wel in de verte heb vermoed maar nooit zo van dichtbij heb ervaren?

.

Vertrouwen maakt veel los.
De duisternis is om ons heen.
Alles wat we in het licht hebben gesteld, is bekend, maar waar we naar toe gaan, dat is nog onbekend.
Alleen door verder te gaan, zullen we weer een stukje duisternis in licht kunnen omzetten.
Licht om even in bij te komen.
Om daarna opnieuw het duister in te gaan.
Tastend, onderzoekend, levend omdat de toekomst met je gaat.

.

Theije Twijnstra