Blijf ik of ga ik weg?
Blijf ik een onderzoeker van wat ik hier en nu kan doen of ga ik weg, hoop ik dat het ergens anders en straks beter zal zijn?
Blijven is de situatie beter willen begrijpen.
Wat kan ik doen?
Wat kan ik veranderen?
Waarom bevind ik me in deze situatie?

.

Weggaan is vluchten, een andere plaats en tijd zoeken, hopen dat het dan beter zal gaan.
Veel vluchtelingen blijven met hun hart in hun land.
Hun lijf vlucht.
Niet hun gevoelsleven.
Veel problemen worden ontlopen maar komen op andere plaatsen en tijden in een andere en soms dezelfde vorm weer terug.
Meestal indringender.
Niemand ontloopt zijn leven.
Want dat is wat om hem is, waarvoor hij denkt te kunnen vluchten.
Hij is het zelf.
Hij bevindt zich in zichzelf.

.

Moeilijkheden om ons heen betekenen niet dat we daar van weg moeten zien te komen.
Het betekent dat we onszelf in relatie tot deze moeilijkheden kunnen leren kennen.
Op een dieper niveau.
Wat maakt ons bang?
Wat maakt ons boos?
Wat maakt dat ik nu in deze omstandigheden ben?

.

Vluchten is vaak weggaan waar we het meest kunnen groeien.
Hoe wreed of navrant dit gegeven soms ook is.

.

En toch, hoe gemakkelijk is dit gezegd als je niet je huis en land hoeft te verlaten, veilig bent en in een omgeving die jouw taal spreekt.
Daarom: hoe kunnen we onszelf beter leren kennen?
En dan vooral in tijden dat het rustig is en overzichtelijk.
Hoeveel voorwerk kunnen we dan doen om als voor ons de crisis uitbreekt de goede besluiten te kunnen nemen?

.

Mensen op de vlucht zijn niet redelijk.
Dat kun je ze niet kwalijk nemen.
Maar als we deze redelijkheid ook ontberen terwijl alles nog rustig is en alle ruimte biedt voor reflectie en zelfkennis, is het niet verwonderlijk dat de wereld blijft zoals deze al zo lang is: op de vlucht voor zichzelf.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (41) Vluchten”

  1. Charlotte :

    Prachtige prachtige wijsheid in deze voor velen verwarrende tijd. Bedankt