Is er een grens die aangeeft dat je de moed mag opgeven?
Helaas, voor iedereen die moe is gestreden: die grens is er niet.
Er bestaat geen limiet aan de mogelijkheid te kunnen veranderen.
Dit kan tot op de laatste dag.

.

Wat betekent dit voor allen die de moed hebben opgegeven?
Dat ze weer aan de slag moeten.
Er is te vroeg gejuicht dat het allemaal geen zin zou hebben.

.

En voor alle pensionado’s?
Dat er nog genoeg te doen is, dat je je geen moment hoeft te vervelen of kunt denken dat je leven al vervuld genoeg is.

.

Aan de slag dus, depressieven van het eerste uur.
Wat je denkt, geldt voor dit moment misschien maar omdat niemand weet hoe je je morgen zult voelen, zul je altijd een deur open moeten houden voor die onverwachte morgen waarin het licht ineens weer uit jou gaat schijnen.
Hoe klein deze kier misschien nu ook aanvoelt.

.

Dit geldt ook voor alle potentiële zelfmoordenaars.
Denk niet dat je het zeker weet en dat je er nooit meer uit zult komen.
Vergis je niet in je eigen vindingrijkheid die zeker zo slim is om jou te kunnen vinden in je zwartste uren en die tegen je fluistert: ‘Wacht! Er is nog iets…’

.

En eveneens geldt dit voor alle mensen die denken dat ze euthanasie moeten plegen omdat hun lijden te zwaar is geworden.
Te zwaar?
Hoeveel weegt jouw lijden?
Op welke weegschaal wordt leed gewogen?
Durf de dagen te lengen tot hun natuurlijk licht en schaduwpartijen.
Een weet de nuances tussen leed en ondraaglijk te verfijnen tot: ‘Heel moeilijk, maar ik denk dat ik het kan dragen.’

.

Opgeven is voor de zwakken onder ons.
Hoe moeilijk we het ook hebben, opgeven is zeggen: ik heb het té moeilijk.
Wat mij wordt aangedaan is onrechtvaardig.
Het leven speelt vals en dan heb ik ook het recht het leven de les te lezen.

.

Opgeven is ophouden met geven en beginnen met nemen.
Wie opgeeft, verliest als eerste het geschenk van zichzelf.

.

Het lijden dat we ondergaan, hoe zwaar dit ook valt, is afgepast aan de kracht van ons dragen.
We kunnen het aan of anders zou het ons niet gebeuren.
Welk nut dient een zwaarte als wij deze wel krijgen maar niet verder kunnen dragen met ons bewustzijn?
Met onze wil tot groei en bevrijding?

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (39) Opgeven”

  1. louise :

    Zo is het,geweldig weer Theije.