De liefde van een kind is onbegrijpelijk groot.
Dit komt misschien wel het duidelijkst naar voren doordat het alles zal doen om de ouders te helpen.
Klein als het vaak nog is.

.

Zo zal een kind de onvrede tussen ouders of het verdriet van één van hen, op zich nemen.
Tot zich nemen en wel zo dat het er zelf ziek van wordt.
Doordat het kind ziek wordt, wordt de aandacht van de ouders afgeleid van hun dagelijkse patronen.
En daarmee helpt het kind de ouders zich te realiseren waarmee ze bezig zijn.

.

Dit gedrag komt voort uit het gevoelsleven van het kind.
Een kind wil redden.
Een kind wil harmonie.
Daarvoor zal het alles inzetten.
Zelfs zijn gezondheid.

.

Voor ouders is het goed dit gedrag van hun kind te beseffen.
Het brengt een diepere verantwoordelijkheid met zich mee ten aanzien van het eigen gedrag.
Kan ik zo doorgaan in het uitleven van mijn eigen sores?
Besef ik wel hoe diep deze verstorende invloed op iedereen in mijn nabijheid is?
Als ik zo ongelukkig ben als ik denk, wat doe ik er dan aan om het te verbeteren?
Of vind ik dat anderen mij moeten helpen?
Dat ik in de steek gelaten word en achtergelaten in een chaos waar ik zelf volledig onschuldig aan ben?

.

Kinderen (maar ook huisdieren), nemen alle stress op.
Ze adopteren deze spanning en onvrede en proberen er iets aan te doen.
Dit doen gaat niet langs de rationele weg maar langs de weg van het nog niet gebonden gevoelsleven.
Zelf weten ze ook niet water er gebeurt.

.

Maar wij volwassenen kunnen het wel weten.
We kunnen in gedachten het zieke kind toespreken:
‘Als je ziek bent door mij, dan vergeef het me.
Ik zal mijn eigen last dragen, moedig.
Ik zal je tot voorbeeld zijn.
Als je verdrietig bent omdat je dat van mij hebt overgenomen, dan geef het gauw weer terug.
Ik moet dit zelf oplossen.
Jij hebt me laten zien hoe het moet.
Nu zal ik jou tonen dat ik het durf.’

.

Wie zo in alle stilte en beslotenheid van zichzelf, kijkend naar het slapende kind, zichzelf terugzet op de juiste plaats in het eigen leven, zal merken hoe snel het kind weer beter zal worden.
Of opgewekter.
En daarnaast: hoeveel sterker je jezelf zult voelen.
En zoveel liefdevoller en verantwoordelijker.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (38) Kinderliefde”

  1. lia :

    Wat kunnen we toch veel leren van onze kinderen en kleinkinderen. Onbedoeld leren zij ons een les! Persoonlijk heb ik dit mogen ervaren, en moet dan eerlijk tegen mijzelf zeggen dank je wel Mees! Voor mij was hij een “Kanjer” Mijn ogen heeft hij geopend!
    Dank je wel Theije!