Opvoeden is hogere levenskunst.
In onderstaand filmpje is een alledaags tafereel te zien.
Velen zullen erdoor vertederd raken.
In werkelijkheid gebeurt er iets indringends dat op vele manieren en in vele vormen tijdens de opvoeding herhaald zal worden.

.

.

.

Wat zou er nu mis kunnen zijn met dit tafereeltje?
De baby is gelukkig, de poes is gelukkig en de moeder is gelukkig.
Al deze gelukkigheid verbloemt niet dat het ook heel anders kan.
Veel liefdevoller.

.

Wat gebeurt hier?
De moeder filmt haar kind terwijl het nog slaapt.
Het kind wordt wakker.
Waardoor?
Uit zichzelf, zoals het filmpje suggereert of door het filmen van de moeder?
Ook de poes ontwaakt.
Dan begint de moeder tegen de baby te praten.
Dit praten lijkt heel onschuldig.
Miljoenen moeders praten zo tegen hun kindje.
Wat is daar in godsnaam verkeerd aan?

.

Doordat moeder tegen het kindje praat, wordt het kind al beïnvloed nog voordat het wakker is.
Het kind wordt gevraagd te reageren op de moeder.
Moeder wil graag dat haar kindje naar haar lacht.
En dat ze het poesje troost.
Zodat het stil zal zijn.

.

Onschuldig als het lijkt, toont het in alle herkenbaarheid de doorgaande beïnvloeding van een ouder op het gedrag van een kind.
Uit deze doorgaande bemoeienis die we opvoeding noemen, groeit een gedragspatroon dat daarna voornamelijk uit reacties zal bestaan.
We weten immers niet beter dan dat we moeten reageren?
Dat hebben we toch vanaf onze eerste adem aangeleerd?

.

Reageren gaat gauw over in strijd.
Strijd is wat de wereld kenmerkt en vele relaties typeert.
Kunnen we andere wegen kiezen om onze kinderen lief te hebben?
Kunnen we leren ons te beheersen in onze behoefte aan aandacht?

.

Deze moeder geeft geen aandacht, ze neemt deze.
Zij heeft aandacht nodig.
Durven we dit te zien van onszelf?
Zullen we ooit in staat zijn ditzelfde tafereel waar te nemen vanuit de eigenheid van dit kind?

.

Als we daartoe in staat zouden zijn, dan filmen we alleen.
Beter nog: we nemen het tafereel op in ons hart.
We praten niet meer tegen tegen het kind.
We wachten tot het ontwaakt.
We wachten tot het iets uit zichzelf doet.
Of niet doet.
In principe is alles goed.
We hoeven niets te sturen.
We hoeven alleen maar getuige te zijn.
Een vrije, niet aandacht opeisende getuige.
Tot het kind contact met ons zoekt.
Ons aankijkt.
Tegen ons lacht.
Op zijn tijd.
Wanneer het daarvoor zelf heeft gekozen.
Hoe klein het ook is.

.

Alleen de moeder die haar eigenheid zoekt en wil ontwikkelen zal hiervoor openstaan.
Alle anderen zullen dit stuk verwerpen en wijzen op de noodzaak om warmte en liefde aan het kind te geven.
Alsof deze warmte en liefde alleen maar zou kunnen bestaan uit dat waarnaar wij vaak zelf het meest verlangend zijn: aandacht.

.

Getuige zijn vraagt terugtreding van ons verlangen naar contact.
En geduldig kunnen zijn.
En daarna verrast worden omdat we een geschenk krijgen.
Het geschenk van de vrije, onbesmette aandacht.
De baby zal het ons laten zien.
Hij zal het ons leren.
En we zullen in alle stilte en openheid dit geschenk als het meest waardevolle leren ontvangen.
Om het daarna weer door te kunnen geven.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (37) Aandacht”

  1. Alexander :

    Dank voor deze mooie les!