Er is een wijdverbreide psychische aandoening die pandemische vormen heeft aangenomen.
Deze hardnekkige stoornis komt evenveel bij mannen als bij vrouwen voor, evenveel bij kinderen als bij ouderen.
Ze spaart rijk noch arm, belezen noch ongeletterd, brildragend noch helderziend.

.

De ziekte openbaart zich al vroeg in de mentale ontwikkelingsgeschiedenis van het individu en moet als zeer moeilijk behandelbaar worden gezien.
Tot nu toe zijn er nog geen succesvolle therapieën bekend.
Psychologen, psychiaters en alternatieve begeleiders lopen stuk op de grote weerbarstigheid van deze stoornis.

.

De eerste verschijnselen worden gemakkelijk over het hoofd gezien of als onschuldig en voorbijgaand ingeschat.
In korte tijd nestelt de ziekte zich in vele gedragspatronen waardoor een effectieve aanpak niet meer mogelijk is zonder ook gezonde mentale systemen in gevaar te brengen.
De symptomen verschijnen daarna snel in de vorm van klagen, zeuren, gebrek aan energie, somberheid, faalgevoelens, gebrek aan realiteitszin, verminderde moedvoorraad, donker omrande ogen, zachter wordende stem, chronisch aandachtshonger, toenemende luiheid en een verregaande zelftoegeeflijkheid. Daarnaast worden ernstige vervormingen aan het oordeelsvermogen, totaalvermijding van inzet, ontkenning van eigen initiatief, voortdurende schuldverlegging naar anderen veelvuldig waargenomen.

.

De stoornis maakt de mens in korte tijd zwak, zwartgallig van kijk en interpretatie en zo goed als onbereikbaar voor positieve suggesties of nuttige adviezen.
De zelfsituatie neemt in de ogen van de patiënt groteske vormen aan en geeft de indruk onoverkomelijk problematisch te zijn.
Deze reacties van de patiënt verdiepen het ziektebeeld snel.
Hij verziekt zichzelf daarmee in hoog tempo.

.

De enige behandeling die tot nu toe succesvol is gebleken, bestaat uit het negeren van de patiënt.
Ook ernstige levensverstorende gebeurtenissen kunnen een ontwakend besef wakker maken en daardoor positief op deze ziekte uitwerken.
Hier wordt nog nader onderzoek naar gedaan.

.

Op dit moment lijden wereldwijd bijna 7 miljard mensen aan deze mentale ziekte.
De ziekte is bovendien uiterst besmettelijk.
De overdracht van deze aandoening verloopt via elke vorm van contact.
Ieder mens lijkt in de kern ervoor vatbaar te zijn.

.

Topneurogenetici denken het veroorzakende gen in de frontaal kwab  te hebben gelokaliseerd.
Ze verbaasden zich over de snelle mutaties en vervormingen van gezonde hersendelen.
In een paar seconden waren ook zijzelf door de ziekte bevangen.

.

De enige manier om vrij te blijven van besmetting is door consequent tegen jezelf op te treden en geen enkel excuus toe te staan, van welke aard dan ook.

.

De naam van deze aandoening: zelfmedelijden (ego patiri)

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (33) Aandoening”

  1. louise :

    Geweldig Theije wat een Waarheid!!