Volgens mijn wijlen tante Anne stopten de klokken met tikken toen haar vader stierf.
Mijn tante hield niet alleen van mijn opa maar ook van dramatische verhalen met een mystieke inslag.
Ik zeg niet dat ze loog, ik denk wel dat ze het wat groter maakte dan het in werkelijkheid was.

.

In het huis van mijn opa stonden veel klokken.
Het waren Friese staartklokken of pendules.
Deze hebben allebei de neiging met tikken op te houden als het gewicht de grond heeft bereikt of de veer haar spanning heeft verloren.

.

Ook vertelde ze het verhaal dat ’s-nachts plotseling de winkelbel ging.
Van zijn slaapkamer naar de winkel beneden was het voor mijn opa zeker vijf minuten lopen.
Het was dan ook een groot en oud huis, ooit behorend tot de Walta State.
Mijn opa hoort dus die nacht de winkelbel en gaat naar beneden.
Eerst de lange bovengang boven door met aan de kopse kant een grote antieke pers, dan de trap af met de gong onderaan, nog een gang door en dan de winkel in die eveneens afgeladen stond met antiek.
Ik stel me voor dat hij met een blaker liep.
Eindelijk was hij bij de winkeldeur en opende deze.
Daar stonden twee dames in het zwart.
Ze droegen ook zwarte hoedjes.
Ze zeiden tegen mijn opa, hem noemend bij zijn achternaam: “De Wreede, we komen je halen.”
Mijn opa, een eigenzinnige Fries, reageert meteen: “Ik ga niet mee.”
“De Wreede,” blijven de dames onverstoorbaar, “we komen binnenkort terug.”

.

Ook dit verhaal vertelde mijn tante Anne met grote schrikachtige ogen, het liefst vlak voor het slapen gaan.
“Een paar dagen later was opa overleden.”

.

Maar ook dit verhaal is niet geheel waar, want mijn opa had maagkanker en stierf vele maanden later in het ziekenhuis.
Maar wat maakt het uit.
Voor mijn tante die erg van haar vader hield, konden er geen genoeg rampen plaatsvinden als eerbetoon aan het heengaan van een geliefd mens.
De verhalen maakten in ieder geval zoveel indruk dat ik ze nog steeds weet.
Ongetwijfeld kleur ook ik deze herinneringen per keer dat ik ze vertel of beschrijf met een persoonlijk accent.
Ik was tenslotte ook gek op mijn opa.
Hij verdient wel wat extra geheimzinnige verhalen.
Misschien overdrijven we daarom onze ervaringen: om ze goed te kunnen onthouden te midden van al die andere, minder opvallende dagelijkse gebeurtenissen.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (31) Geheugen”

  1. Nancy :

    Ahhhh, heel mooi….