Oproep van hen die overleden zijn en die moeten toezien hoe hun geliefden kwijnen bij wat kreupele gedachten over leven en dood.

.

Ga weg
bij het graf
dat jij me gaf
het doet geen recht
me daar te denken.

.

Ga weg
bij mijn hand
daar in het zand
het is alleen maar huid
die zich ontsluit.

.

Ga weg
bij mijn vlees
dat wijkt van mij
dood maakt dood
adem gaat adem voorbij.

.

Vind me bij de wind
die jou bezingt
jou omstreelt
je vormen bemint
jou opnieuw bebeeldt.

.

Hoor me bij de vloed
hoe die golf na golf
zich naar jou spoedt
jouw voet omwoelt
jou naar verder doelt.

.

Ga nader tot wat geeft
ga dichter tot wat heeft
maar ga weg
bij het graf
dat je me gaf.

.

Ik ben hier niet
al was ik duizend lijven
het is de tijd
geborgen in spijt
die hier wil blijven.

.

Ze willen dat je aarde bent
grond met grond vermengt
rouw als trouw beleeft
traag je dagen lengt
tot oude uren weeft.

.

Ga weg bij het graf
dat je me gaf
hier is geen bestaan
zelfs mijn botten
benen er vandaan.

.

Het is de dode mens
die zich kist aan kist
last aan vast
ketent en berekent
zich in onwil wast.

.

Ga weg bij het graf
dat je me gaf
graaf in eigen grond
open en herschoon
reinig de stroeve wond.

.

Weet me bij de bomen
dwaal me op de hei
begrijp me in je dromen
leef in jouw getij
zo samen je mij.

.

Theije Twijnstra

.

Eén Reactie op “Leven (30) Oproep van hen die overleden zijn”

  1. Maria B. :

    Huiver, huiver, wat goed!

    Dank je wel Theije,

    Maria