Tussen beide woorden is één letter verschil en toch liggen er duizenden werelden tussen.
Veeldenken komt het meest voor.
Het is het denken dat je op scholen leert.
Veeldenken neem je tot je doordat je het overneemt uit boeken of van anderen.
Met veeldenken worden ook de meeste problemen opgelost.
Dit oplossen is vaak niet effectief want veeldenken is vooral ik-denken.

.

Voeldenken gaat anders.
Het begint met een gevoel, geen vluchtige emotie, maar een diepe beleving die uit het binnenste opwelt en tot besef aanzet.
Dit besef leidt tot een inzicht en dit inzicht brengt de mens verder in zichzelf.
Verder in gevoel, in blijheid en levensmoed.
Verder in mededogen, overzicht en aanvaarding.
En nog veel meer, want voeldenken is een beweging die doorgaat.

.

Veeldenken is herhaaldenken en voeldenken is ontdekkend denken.
Veeldenken kun je leren, je hoeft het alleen maar na te doen.
Voeldenken kun je niet leren, je moet het uit je zelf tevoorschijn halen.

.

Veeldenkers maken de vergissing dat ze objectief zijn, rationeel.
Toch komen ze vaak in gevecht met andere veeldenkers.
Waar je met elkaar in strijd raakt, gaat het altijd om het ik.
Wie heeft gelijk?
Ga ik niet af?
Hoe kan ik me beter indekken?
Wie is het met me eens?
Tegen welke autoriteit zal ik aanschurken zodat ik sterker zal staan?

.

Voeldenken gaat uit van wat het voelt.
Zo zag ik laatst in een televisieprogramma een schrijver die een scène liet zien van Obama die Amazing Grace zong bij een herdenkingsdienst naar aanleiding van een schietpartij met racistische achtergronden.
Obama hield een bevlogen toespraak en begon toen te zingen.
De schrijver vond dit heel mooi.
Hij was er erg van onder de indruk.
Een president die zo charismatisch en betrokken was had hij nog nooit gezien.
Toen kwam het veeldenken om de hoek: “Was het niet té mooi?
Is het echt wat ik zie?
In hoeverre is het geënsceneerd?
Hij heeft tenslotte de tekst voor zich liggen.
Zou alles niet heel goed getimed kunnen zijn, zoals een acteur het in een film zou doen?”
Kortom, hij kon zich hieraan niet overgeven zonder het gevaar te lopen dat hij daarmee het risico nam het verkeerd te hebben ingeschat.
Veeldenkers zijn altijd bang af te gaan.
Dat ze erin trappen.
Dat is het ergste wat je als veeldenker kan overkomen, want dan ben je een dommerik.
Veeldenkers willen vooral heel slim overkomen.
Daarom twijfelen ze zo veel.
Maar ditzelfde denken loopt daardoor vaak halverwege dood.
Hun uitkomst is dan ook meestal: het zou wel of het zou niet kunnen zijn.
Dat is het hoogst haalbare in te nemen standpunt.
En vooral het meest veilige.

.

Voeldenken gaat verder.
Het vraagt zich bij dezelfde gebeurtenis af: wat gebeurt hier?
Een president geeft zijn volk moed, hoop, veerkracht.
Hij doet dit door zichzelf te laten zien, in al zijn openheid.
Velen raakten ontroerd, werden opgetrokken bij het zien van deze gebeurtenis.
De president was hier zoals hij in de kern behoort te zijn: een moreel leider.
Een inspirerend voorbeeld om aan het goede in de mens een eerbetoon te brengen.
Hij deed waarvoor hij was gekomen.

.

Het voeldenken maakt zich los van het benauwde ik-denken en brengt de gebeurtenis terug tot haar kern: droevige mensen die bemoedigd worden.
Verdrietige mensen die getroost worden.
Aangeslagen mensen die nieuwe levenskracht wordt aangereikt.
Werk dat een president waardig is.

.

En stel nu dat alles toch een show was.
Wat er in de harten van velen is gebeurd, was in ieder geval geen show.
De werkelijkheid beperkt zich niet tot de grenzen van onze interpretatie.
Gelukkig gaat deze voorbij aan elk belang.
Dat is het mooie van de werkelijkheid.
Dat is het verruimende van voeldenken.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (28) Veeldenken en voeldenken”

  1. louise :

    Wat een geweldige les die wij weer ter HARTE mogen nemen!Dankjewel.