“Ik heb er niet voor gekozen om bespuugd en vernederd te worden,” zei de politieagent in een discussieprogramma over buitenproportioneel geweld van de politie.
Hij reageerde hiermee op de vrouw die net ervoor had gezegd: “Je hebt voor dit vak gekozen. Dan moet je er ook verantwoordelijk voor zijn.”

.

Vaak zie je in discussies dat men zich verdedigt op basis van aangedaan vermeend onrecht.
“Ik wil best politieman of -vrouw zijn, maar je moet me niet bespugen want dan word ik geprikkeld tot geweld.”
Hiermee wordt de algemeen menselijke neiging zichtbaar: waar men zich onrechtvaardig bejegend voelt, vindt men zich gerechtigd agressief te mogen zijn.
In plaats van zich af te vragen waarom men bespuugd wordt, welk aandeel men daar zelf in heeft of kan hebben, zowel als individu als als politieorganisatie in het algemeen, gaat men volledig uit van het standpunt: een politieman bespuug je niet.
Dit standpunt voldoet echter niet om iets te kunnen wijzigen.
Wat wél helpt is een andere houding van de politie ten aanzien van het vak..
Wie vanuit zijn zelf verworven vertrouwen op straat zou lopen, zou een zelfverzekerdheid uitstralen als een rustige kracht die zich niet zomaar uit het lood laat slaan.
.

Zolang we excuses zoeken voor onze vergissingen, tekortkomingen en reacties, blijven we zwakke mensen.
Hoe gerechtvaardigd deze excuses ook lijken te zijn en hoe provocerend en onbeschoft de mensen zich ook gedragen, elke politieman of -vrouw heeft een nog veel belangrijkere taak dan de orde te handhaven: moreel gezag uitstralen.
Rustgevend, kalmerend, ordenend gezag.
Daarin zich te bekwamen door bij elke confrontatie eerst bij zichzelf de verandering in innerlijke onafhankelijkheid te zoeken door een nog grotere kalmte en kracht tevoorschijn te laten komen, zal sterke politiemensen maken.
Mensen die je graag helpt als het nodig is en die je respecteert als zij jou iets verzoeken.

.

Veel politiemensen ontmoeten via hun werk de donkere en kwaadaardige zijde van de maatschappij.
Evenzo starten de meesten vanuit een ideaal een bijdrage te willen leveren aan een betere en veiliger wereld.
Het is vanuit deze achtergrond dat zij onze mentale steun en waar nodig, onze opbouwende waarnemingen nodig hebben.
Wat zij in de loop van hun werk aan ellende en negativiteit tegenkomen, zal psychisch verwerkt moeten worden.
Dat behoort een onderdeel te zijn van een professionele taakopvatting.
Als dit niet of onvoldoende gebeurt, zal het negatieve ook hen meer en meer besmetten.
De geleidelijkheid en onzichtbaarheid van dit besmettingsproces maakt het moeilijk hanteerbaar.
Daarom zal alleen een consequente en structurele mentale opschoning effectief zijn.
Het veel gehoorde excuus dat hier geen geld voor is, onderstreept de sluipende wijze waarop dit proces kan voortwoekeren totdat alleen noodmaatregelen nog overblijven.
De werkelijkheid is dat juist door hierin te investeren er behalve betere politiemensen, minder ziekteverzuim en een betere verstandhouding met de burgers zal ontstaan, er ook veel geld bespaard zal worden.

.

Niemand verdient het op een onfatsoenlijke manier behandeld te worden.
Waar aandacht en vakmanschap gecombineerd worden met ontzag voor elkaars soevereiniteit, zal het beste in elk mens worden uitgenodigd.

.

Theije Twijnstra