De wereld is een schrale plaats.
Ik zie mensen die willen schuilen maar niet weten waar dat te doen.
Ze lopen een beetje verdwaasd rond.
Ik zie anderen die zich erbij neerleggen.
Ze schikken zich, al dan niet met een droevige uitgesproken “Fijne dag”.

.

Overal klinkt muziek maar er is geen feeststemming.
De muziek en de opgewonden dj’s suggereren dat we het heel gezellig hebben met elkaar.
De bouwvakkers die bij mij een verbouwing doen, zetten als eerste daad van hun werkdag de radio aan.
Veronica galmt door mijn anders zo vredige en ingetogen huis.
Opmerkelijk is dat hij vervolgens rustig een uur weg kan gaan om in een ander huis een collega bij te springen.
De radio galmt nutteloos verder tot ik besluit deze uit te zetten.
Nutteloosheid heeft zijn grenzen en onnodig lawaai helemaal.
Het automatische gedrag van de installateur deed me terugvoeren naar een beheerder van een new-agezaaltje.
Het eerste wat hij deed, terwijl hij ondertussen over van alles en nog wat praatte, was het aansteken van de overal geplaatste wierookstokjes en kaarsen.
Ook deze deed ik daarna uit want de ruimte was al benauwd genoeg van zichzelf.
.
Wat gaat er toch door de maatschappij dat deze als aanblik steeds meer op een snel in elkaar geflanste toeristenplaats gaat lijken, eentje van buiten het seizoen wel te verstaan.
Overal klapperen vlaggen in de wind, nietszeggende en machteloos aandoende vaandels.
Er lopen mensen hier en daar, zeker, maar plezier is er maar weinig op hun gezichten.
Vermoeidheid des te meer.
Ook een soort ingedaalde ontevredenheid met randjes wantrouwen en een rijk gelaagde leegheid.
Oudere mensen met genoeg geld (‘Nee, deze elektrische fiets heb ik niet voor mezelf gekocht, maar mijn vrouw moest er eentje hebben en toen zei de verkoper: als jij er niet ook eentje neemt, kun je haar niet meer bijhouden. Vandaar.’).
Jongere mensen met genoeg geld en gezinnen met genoeg geld.
Maar ook genoeg mensen zonder veel geld.
De Kwantum en de Action floreren echter vooral omdat de financiële armoede er eigenlijk niet meer toedoet.
De innerlijke weegt voor iedereen zwaar.
.

Ik zal blij zijn als ik straks weer in mijn eigen stilte kan wonen.
Buiten is het maar een trieste bedoening.
De materie heeft te veel mensen genadeloos meegenomen.
De tijd lijkt aangebroken dat men ziet dat men eigenlijk bekocht is.
Het zou goed zijn als iedereen weer naar binnen gaat.
Of op een ontspannen manier naar buiten, zoals bij de biologische boerderij waar jonge mensen op het land werken zoals hun grootouders dat ook deden; de wind om het hoofd, de planten op een rij, de koeien en varkens die wat scharrelen, en een winkeltje waar het goede eten wordt aangeboden.
Het goede buiten is er ook.
.

Maar vooral naar binnen weer.
De materie aan zichzelf latend.
Gewoon in je eigen huisje, beetje rondkijken, beetje uitrusten, beetje opknappen, maar vooral in alle eenvoud met jezelf zijn.
Of met je gezin of levensgezel.
En je dan afvragen: wat heb ik nodig?
Wat heb ik werkelijk nodig?
Verrassend zal het zijn hoe weinig dit is.
Leve de wegdoener van het teveel.
Hoe zal hij een nieuwe ruimte vinden!
.
Theije Twijnstra

2 Reacties op “Leven (13) Schraal”

  1. louise :

    Wat geeft het een goed gevoel dat jij het ook zo voelt.Laten we het mooie vasthouden!!
    Doorgaan in stilte en eenvoud en hopen dat allen eens dat geweldige paradijs in hun innerlijk ook weer mogen vinden!
    Dankjewel!

  2. Nancy :

    Heel mooi en zo waar! Eenvoud is ook altijd weer verder te vereenvoudigen. De weg is soms moeilijk maar het maakt me uiteindelijk altijd weer dankbaarder, lichter en vrolijker. Hoera voor de eenvoud en voor jullie als inspirerend voorbeeld!