Er valt nog zo veel te leren.
En dan heb ik het nog niet over een bepaald onderwerp maar over het leven in het algemeen.
Hoe leer ik?
Op welke manier verzamel ik kennis?
Wat is kennis?

.

De mens houdt van indeling, van begrippen en kaders.
Een rationeel georiënteerd mens moet niets hebben van magie maar kan een kunstwerk vanwege zijn magische werking wel waarderen.
‘Dat is kunst,’ zegt hij dan.
Dat is geen magie maar creativiteit.’
Zo heeft het onverklaarbare en niet bevattelijke een plaats en een kader gekregen.
Binnen deze begripsafzetting kan hij en wil hij leven, is hij toegankelijk en bereid tot opname.

.

Een ieder heeft zo zijn eigen openheid tegenover het leven.
Ik ben ervan overtuigd dat elk mens ver onder zijn vermogens leeft en dat hij dit verschil onderbewust vaak ook voelt.
Hij beleeft dit als een chronische machteloosheid om door zichzelf heen te breken .
De een wordt daar cynisch van.
De ander geeft de moed op.
Een derde wordt er roekeloos van.
Leven is per definitie jezelf leren kennen.

.

Elk niveau van zelfkennis beïnvloedt het leren.
De meest productieve zelfkennis is die welke een verandering laat ervaren.
Waar men in zichzelf een positieve beweging ontdekt, gaat men als vanzelf ook een openheid tegemoet.
Wie geen beweging in zichzelf voelt, beleeft vooral de toenemende verstarring zoals ook een bevroren sloot een steeds dikkere ijslaag vormt.
Er lijkt schijnbaar niets te gebeuren, maar ondertussen gaat de verandering door.

.

Bij je eigen levensbeweging, je eigen identiteitsverdieping te zijn, is een groot genoegen.
De kleinste verandering in jezelf werkt op alles door.
Het is een schokgolf die eerst je zelf, daarna je leven, daarna de wereld overgaat.
Daarmee is iedereen die bereid is te leren, tegelijk een wereldveranderaar.
En iedereen die de moed opgeeft, een wereldverstarder.
Zo benieuwd wat vandaag aan ontdekkingen zal brengen!

.

Theije Twijnstra