Wie zelfkennis als belangrijkste kennis onderkent, zal door vier levensopvattingen worden ingesloten.
De beschrijving is generaliserend, ik weet het, uitzonderingen zijn er in elke stroming te vinden.
.

.

De eerste stroming betreft de moderne mens.
Deze heeft maar weinig op met zelfkennis.
Of het moet binnen een actuele en modieuze stroming passen en niet te veel tijd in beslag nemen.
Maar serieuze zelfkennis, een steeds grotere morele eigen verantwoordelijkheid ontwikkelen, dag in dag uit je innerlijke motieven op hun waarachtigheid testen, en dat allemaal niet bemoeizuchtig of missiezuchtig maar juist stil en ingetogen, dat vindt de eigentijdse mens te veel gevraagd.
Hij heeft al meer dan genoeg te doen.
‘Ik kan er niets meer bij hebben. Een beetje troost, natuurlijk. Een beetje toegeeflijkheid, zeker. Een beetje ontspanning, absoluut. Maar niet nog meer wat ik moet. Ik móet helemaal niks!’

.

De tweede remmende omheining voor een ieder die zichzelf serieus wil doorgronden, wordt gevormd door de rationeel (af-) ingestelden.
Voor de meesten van hen is elke onbewijsbare, niet in Nature of ander gezaghebbend tijdschrift verschenen artikel niet werkelijk van belang.
Alleen wat via wetenschappelijke kaders en door academische onderzoekers van naam is uitgevoerd, wordt als geldige kennis aanvaard.
De rest wordt als een persoonlijke opvatting, infantiele fantasie of als louter bedrog afgewezen.
Opvallend is de nauwelijks verholen weerzin die bij hen omhoog komt als het onderwerp gevoelskennis ter sprake komt.
Alsof er vanuit een onbekende hinderlaag een geheimzinnige vijand op hun ‘onaantastbaar gedacht gelijk’ wordt afgestuurd.

.

De derde stroming komt uit het verleden.
Het is de religieuze geschiedenis die nog nagalmt in het onderbewustzijn van velen als de kerkerachtige stank van duistere tijden.
Natuurlijk, zoals al eerder gezegd, in elke stroming bevinden zich prachtige uitzonderingen, zoals ook hier in de vorm van Maarten Luther King, Peerke Donders, pater Damiaan en vele anderen die zich onvoorwaardelijk voor anderen hebben ingezet.
Maar de lucht van dogma’s is bedompt van rekwisitie, geheime bondgenootschappen en meest recent het eindelijk aan het daglicht gebrachte seksuele misbruik.
Desondanks blijft het celibaat van kracht en worden homo´s hooguit getolereerd maar in wezen veroordeeld als zwakke of zieke menstypen.
Ook deze stroming moet niets van zelfkennis hebben, ‘God is degene die je kent, dat is genoeg.’

.

De laatste stroming betreft de zich nog steeds verder uitdijende groep mensen die zich voor het alternatieve gedachtegoed interesseren om daarmee zelf weer een boterham te kunnen verdienen of op z’n minst interessant over te komen.
Een leuke hobby die ook nog wat opbrengt.
Deze hardnekkige groep opportunisten, uitzonderingen zijn er ook hier gelukkig, begeeft zich met het gemak van de onwetende op het pad van het esoterische en praat monter de cursustermen na, schaft de juiste apparatuur aan en noemt zichzelf leraar, medium of coach.
‘Wat maakt het uit, niemand heeft er echt verstand van, dus waarom zou ik het niet proberen? Ik heb altijd al iets met mensen gehad. Of met Indianen, Egypte of …’

.

De mens die zichzelf zoekt is ingesloten door vier algemene levensopvattingen.
Daarmee is hij alleen.
En dat is precies goed.
Hij hoort ook alleen te gaan.
Het zijn de zwakkeren die anderen zoeken ter bevestiging.
Ingesloten door de wereld, verblijft hij of zij die zichzelf wil kennen, precies daar waar hij zicht heeft op al die levensbenaderingen die alleen gedijen dankzij de massa van het getal en zich geen raad weten als het echt stil wordt.
Leve de eenzame mens die genoeg heeft aan dat kleine weggetje dat dwars door alle barrières, alleen naar zijn eigen herkomst leidt.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (8) Ingesloten”

  1. louise :

    prachtig.Dit komt zo op het juiste moment.Dankjewel!