Waar ik sta, kan geen ander staan.
Er kan niemand staan, waar ik sta.
Dit geeft aan dat ik een volkomen unieke invalshoek bezit tegenover al het andere om me heen.
Waar ik denk dat ik net als de ander ben, verloochen ik mijn unieke invalshoek.
Waar ik mijn invalshoek besef, versterk ik mijn geheel eigen kijk op het bestaan.
Dit geheel eigene maakt dat ik per definitie alleen sta in mijn waarneming.
De illusie treedt opnieuw naar voren wanneer ik denk dat wat ik waarneem ook door anderen waargenomen zal kunnen worden.
“Zie je daar die mooie lucht?”
Ja, mooi hè?”
Hier lijkt het dat twee verschillende mensen hetzelfde zien, maar hoewel ze beiden over de blauwe lucht spreken, zien en beleven ze elk een geheel eigen waarneming.
Het deel in ons dat deze overeenkomstigheid denkt te zien, veroorzaakt illusies.
Het deel in ons dat dit onderscheid op het moment van waarneming beseft, doorgrondt illusies.
Wie illusies kan doorgronden verruimt zijn waarnemen.

.

Elk mens bevindt zich op een volkomen eigen plaats en deze geheel eigen plaats levert hem de bijbehorende specifieke informatie op.
Passend bij die onvergelijkbare plaats én persoon.
Daarmee wordt duidelijk dat we onze waarnemingen meer zouden moeten leren waarderen en de waarneming van anderen meer aan hen zouden moeten laten.
Wat ons lichaam of onze spullen betreft kunnen anderen waardevolle waarnemingen doen, zoals een tandarts of een automonteur.
Maar waar we het bestaan waarnemen, doen we dat vooral met ons gevoelsleven.
We nemen niet waar met onze ogen, noch met onze hersenen, maar met ons gevoelsleven.
Elk bewustzijnsniveau en elke daaruit voortkomende stemming levert zijn eigen spectrum aan waarnemingen op.
De beste stemming om waarnemingen te doen, is een kalm en open gemoed.
Wie innerlijk rustig en ruim is, neemt anders waar dan degene die ontevreden en gejaagd is.
Deze laatste neemt vooral waar wat zijn onrust hem dicteert en zijn haast hem laat geloven.

.

Het gegeven dat we een volkomen onafhankelijke plaats in het bestaan innemen, brengt ons naar de verantwoordelijkheid die we hebben ten aanzien van deze bijzondere plaats.
Gebruiken we onze plaats van waarneming wel goed genoeg?
Wie deze vraag zichzelf elke dag zou stellen, zal per keer een andere waarneming doen en daarmee een toenemend bewustzijn van de onbegrensde autonomie die in ons aanwezig is, ervaren.

.

Theije Twijnstra