Dit is wat ik je gun:
dat je een plaats zult hebben om naar toe te gaan.
Een stille plaats.
Een ongeschonden plaats.
Een binnenplaats.

.

.

Het leven stormt, ook al is het windstil.
Het leven plenst, ook al is er in maanden geen druppel gevallen.
Het leven verscheurt, ook al lijkt alles rimpelloos en voorspoedig.

.

Een binnenplaats heeft iedereen nodig.
Misschien niet elke dag, maar soms ineens is daar de noodzaak omdat er niets anders dan dat nog is.
Niet dat de mensen je niet willen ontvangen, maar het kan niet.
Ontoereikendheid alom.
Niemands schuld, iedereens tekort.

.

Dan is het goed een plaats te kennen.
Ze hoeft niet groot te zijn.
Er hoeven geen spectaculaire bloemen te groeien noch hoeft ze van bijzondere ornamenten voorzien te zijn.
Als het er maar vredig is, een kalmte die je als de jouwe herkent.
Als het er maar ruikt naar eenvoud en vrij is van overbodigheden.
En dat je een welkom voelt zoals alleen de vrijheid die kan geven.

.

Zo’n plaats gun ik iedereen omdat iedereen weleens moe is van de wereld, gevangen is in zijn beelden en geen weg meer ziet die ergens naar toe leidt.

.

Op deze binnenplaats past niets wat er niet hoort.
Voor zelfmedelijden is geen ruimte.
Voor gepieker evenmin.
Noch voor te haastige besluiten.
Deze plaats laat je weten dat je het anders moet gaan doen.
Hoe?
Dat merk je wel.
Wanneer?
Dat voel je wel.

.

Deze plaats laat je weten dat je thuis gekomen bent en dat je hier eigenlijk hoort.
Het leven met al zijn besognes is een buitenplaats.
Tussen daar en hier ligt het begrijpen van het verschil.
Het leren kennen van het waarom.
Hoe verder we daarin komen, hoe vaker we bij onszelf zullen zijn.

.

Theije Twijnstra

2 Reacties op “Leven (4) Binnenplaats”

  1. Nancy :

    Dank! Dank voor alles!

  2. willeke :

    mooi theije
    dankjewel