Altijd zal ik blijven denken.
Ik weet dit.
Ook als ik niet meer zichtbaar ben, zal ik denken.
En toch, hoe weinig weet ik van het denken zelf!

Denken is het omzetten van gevoel.
Gevoel zonder de vorm van een gedachte verblijft in onbegrensdheden.
Daar zijn we als mens nog te weinig mee vertrouwd: onbegrensdheid.
Ik wil mijn gevoel begrijpen.
Ik wil er vat op krijgen.
Er is veel wat ik met mijn gevoel wil.
Met denken hoop ik dit te bereiken.
Maar dit denken mag nooit losstaan van dit gevoel.
Als er geen gevoel meer in mijn denken is, denk ik niet meer.
Mijn denken is dan verschraald tot redeneren.
Redeneren kan iedereen.
Daar is weinig voor nodig.
Redeneren is je geheugen als een trein voorbij laten komen.
‘Kijk eens hoe snel ik aan jouw gedachten voorbijga!

Denken is voor de gevoeligen onder ons.
Denken is voorzichtig iets breekbaars oppakken en het zo neerzetten dat je het van alle kanten kunt bekijken.
In alle rust.
In alle concentratie.
Maar vooral met alle gevoelens die ermee samenhangen.

.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Leven (1)”

  1. Maria B. :

    Dit wordt vast weer een heel mooie, spannende, bijzondere,
    tot nadenken uitnodigende, nieuwe serie over het leven.
    Ons aller leven.

    Deze eerste LEVEN 1 is zo heel waar;
    ik voel dat.
    Ik verheug me al op de volgende.
    Dank je wel, Theije.