De werkelijkheid bevindt zich
in de gelaagdheid van het bestaan.
Niet in de enkelduidigheid van een conclusie
maar in het besef van de doorgaandheid.
Zo zal ook de opvoeding zich tonen:
we zullen ons best doen.
Elke dag opnieuw.
En toch zal al dit ‘ons best doen’
op een zekere dag een tekort tonen.
En daarna nog een.
Meerdere volgen.
Er blijken er vele te zijn.
Ze komen door de lagen der tijd
als luchtbellen van een duistere bodem
naar boven borrelen.
Het is deze oude bodem die ons vertelt:
daar waren we te toegeeflijk.
Daar te weinig aandachtig.
En daar waren we er helemaal niet.
We nemen het in ons op.
We zien onszelf opnieuw in de ogen.
Zolang we elke nieuwe laag
in ons begrijpen eren
en besluiten met hernieuwde moed
nog beter op te letten,
nog alerter met onze tijd te zijn,
zullen we deze ondergrond
als compost voor onze levensaarde
van vandaag opnieuw kunnen gebruiken.

.

Theije Twijnstra