Op vele manieren zullen we afscheid moeten nemen van onze kinderen.
Dit afscheid is een zacht losscheuren van de verbondenheid.
Hoe langer we elkaar willen vasthouden,
in welk patroon of welke vertrouwdheid ook,
hoe geringer de groei
als werkelijke verbinding er zal kunnen zijn.
Daarom:
treed terug ouder,
laat het kind in zijn wezen en wereld,
betreed uw eigen wereld meer en meer
en zie dat de afstand tussen uw wereld
en die van het kind
groter en groter wordt.
Maar dat deze toenemende grootte
alleen een ravijn wordt voor de vrezenden onder ons
en juist een ruimere benadering blijkt te zijn
voor de moedigen onder ons.
Hoe goed elkaar
op nieuw grond te verwelkomen!

.

Theije Twijnstra

2 Reacties op “Moeder en kind (41)”

  1. Huibert :

    Beste Theije,

    Telkens weer brengt u mij in opperste verrukking met uw stukken over de moeder, het kind, de opvoeders.
    Wat hebben we onnoemelijk veel te leren voordat we onze kinderen op deze bewuste en liefhebbende manier kunnen begeleiden naar hun volwassenheid.
    Uw diep doorvoelde teksten zijn voor ieder mens lessen in zelfkennis, bemoediging, houvast en richting om zichzelf te leren kennen.
    Ik dank u vanuit de volle vreugde van mijn hart voor al het goede wat u ons brengt.
    Huibert

  2. lia :

    Momenteel geen “woorden”zij schieten mij tekort! Dank heel veel dank!